Ik wil zo min mogelijk zeurposts op mijn blog. Het is ontzettend verleidelijk om bij het minste of geringste even lekker los te gaan tegen het cyberpubliek - je voelt je na wat ranten (hoe zeg je dat mooi in het Nederlands?) altijd stukken beter. Maar dat is zo deprimerend om te lezen, dus heb ik mezelf voorgenomen dat niet te doen.
Maar nu even een klein beetje zeuren - mag wel, toch?
Want ik ben namelijk nogsteeds ziek!! Kom op zeg, mag ik nou niet weer eens een beetje beter worden? Gisterochtend dacht ik nog 'Vandaag is de dag dat ik ein-de-lijk beter wordt' - en gisteravond dacht ik 'jeeej, volgens mij ben ik écht beter!'.
Maar dat was te vroeg gejuichd, blijkt. Verdomme.
Ik moet vandaag nuttige dingen doen. Ik moet huiswerk vragen, huiswerk maken, leren, mailen, opruimen, viool oefenen. Ik moet morgen naar school! Ik moet mijn werk bellen, maar hoe kunnen we het rooster indelen als ik niet weet wanneer ik weer beter ben?? Ik moet werken, ik moet geld hebben en in de herfstvakantie kan ik niet werken omdat ik dan in Oostenrijk zit. Ik moet een column schrijven en eindelijk weer eens normale kleren aandoen, maar vooral -
ik ben het zat om de hele dag een beetje rond te dweilen in mijn pyjama!!
Zo. Genoeg gezeurd.
Ik heb een nieuwe computer en een gloednieuw scherm! Mijn arme oude schermpje is afgelopen week ook echt gestorven, dus tijd voor iets nieuws was het zeker. En het werkt zo heerlijk! Ik was vergeten hoe het voelt om op gewone snelheid te kunnen werken..!!
Nou ga ik maar weer lekker beter worden ofzo. In mijn bed of op de bank. Hmm.
Een bacteriënkusje van mij! xx
zondag 11 oktober 2009
zaterdag 10 oktober 2009
The Rebound
Ik besloot mijn pappa en mamma (en broertje en zusje ook maar dan) op een filmpje te trakteren. Het werd 'The Rebound' - en hij's zoooo leuk!
Het is gewoon een ontzettend lieve film. Sandy is een hele inspirerende vrouw - aan de ene kant een typische moeder (met standaard ontsmettende zeep in haar handtas...) en aan de andere kant nog gewoon heel jong (geobsedeerd door sport - alleen hockey iets minder) en knap en sportief. En Aram is een jonge jongen die nog bij zijn ouders woont, maar hij is zoooo goed met kinderen (wat ontzettend inspirerend is om te zien, die band die hij met de kinderen opbouwt en hoe leuk dat met hen gaat - zo lief!) en best diep ook.
Het is ook allemaal niet zo standaard (maar hoe dat komt en bladibla ga ik nu niet helemaal uit lopen leggen, de trailer verklapt al genoeg, dus ga de film lekker zelf maar kijken - zéker doen!!) en er is geen moment dat je denkt 'kom op, even tempo jongens!'. Hele mooie muziek ook, trouwens, én Aram werkt in een koffiewinkel; als je mij en kléin beetje kent weet je dat hij daar heel veel punten voor krijgt van mij...
Bovendien klopt het einde gewoon. Hun handen glijden onopvallend, bijna zonder dat ze er zelf erg in hebben, in elkaar, en je wéét gewoon, 'ja, nou is het goed'. Heerlijk, zo'n gevoel. Is dit nou een feel-good-movie? Ik weet eigenlijk niet precies wat daar de definitie van is (note to self: zoek op wat feel-good-movies nou precies zijn), maar ík werd er in ieder geval erg blij van, dus voor mij is het zeker weten een feel-good-movie.
De herfstvakantie komt eraan, en voor de mensen die niet op vakantie gaan - kijken!
Het is gewoon een ontzettend lieve film. Sandy is een hele inspirerende vrouw - aan de ene kant een typische moeder (met standaard ontsmettende zeep in haar handtas...) en aan de andere kant nog gewoon heel jong (geobsedeerd door sport - alleen hockey iets minder) en knap en sportief. En Aram is een jonge jongen die nog bij zijn ouders woont, maar hij is zoooo goed met kinderen (wat ontzettend inspirerend is om te zien, die band die hij met de kinderen opbouwt en hoe leuk dat met hen gaat - zo lief!) en best diep ook.
Het is ook allemaal niet zo standaard (maar hoe dat komt en bladibla ga ik nu niet helemaal uit lopen leggen, de trailer verklapt al genoeg, dus ga de film lekker zelf maar kijken - zéker doen!!) en er is geen moment dat je denkt 'kom op, even tempo jongens!'. Hele mooie muziek ook, trouwens, én Aram werkt in een koffiewinkel; als je mij en kléin beetje kent weet je dat hij daar heel veel punten voor krijgt van mij...
Bovendien klopt het einde gewoon. Hun handen glijden onopvallend, bijna zonder dat ze er zelf erg in hebben, in elkaar, en je wéét gewoon, 'ja, nou is het goed'. Heerlijk, zo'n gevoel. Is dit nou een feel-good-movie? Ik weet eigenlijk niet precies wat daar de definitie van is (note to self: zoek op wat feel-good-movies nou precies zijn), maar ík werd er in ieder geval erg blij van, dus voor mij is het zeker weten een feel-good-movie.
De herfstvakantie komt eraan, en voor de mensen die niet op vakantie gaan - kijken!
vrijdag 9 oktober 2009
PRE Kick-Off
Het is alweer bijna een weekje geleden, maar het leek me toch wel een blog-waardig onderwerp. De Kick-Off van PRE-University! Dus, vanaf mijn uitgezakte bank, waar ik al drie dagen op lig te vegeteren (onder het genot van Finding Nemo, Gossip Girl en Gilmore Girls, mijn beste vriendinnetjes), ga ik jullie nu vertellen hoe het afgelopen maandag was. Zit je klaar? Ja? Nou, hier komt ie.
Eerst vol stress de bus halen, lekker door de regen natuurlijk. Dan zit je daar, met eerst twee, toen vijf stops later drie, gestresste meisjes, met als enige gespreksonderwerp 'Ooooh, ik heb er zin in ik heb er zin in ikheberzininininin!' Ja, zoiets dus. Ik denk dat de hele bus leuk heeft zitten meegenieten - ze lagen vast in een deuk.
In Leiden was het verassend makkelijk om de zaal te vinden - we beginnen er vertrouwd te worden! In de kantine, met professoren en studenten om ons heen, lekker gelunchd. Professoren hebben fascinerende lunchboxjes. Allemaal lief roze of blauw - schattig toch? In de zaal (weetjewel, die die we zo makkelijk hadden gevonden, weet je nog?) kregen we eerst een preek over actieve studiehoudingen enzo, hoe de universiteit anders is dan de middelbare school, dat wij officieel bij de universiteit horen (kijk, dát was leuk om te horen!) enzovoorts etcetera und so weiter.
Opdeling in groepjes, wandeling door Leiden door de regen. Sommigen waren een beetje brak, sommigen waren niet zo enthousiast, sommigen waren verlegen, maar met z'n allen hebben we het gezellig gehad. Foto's gemaakt, Leidse fietsen aangerand, een Tulpenboom gezien (groeien tulpen aan bomen...??) en andere groepjes de weg gewezen. Toen wéér andere groepjes, en in de regen een kennismakingsspel gedaan. Wat helaas inhield dat je handen hélemáál plakkerig en gekleurd werden door de M&M's - maar ach, alles voor PRE, toch? Nog even snel de camera volgeschoten (de fotograaf oortjes gegeven, onder andere...) en toen op weg naar de kerk.
Daar was het kóúd! Maar gelukkig was er koffie. En aan verslavingen moet je toegeven, dus dat deed ik maar. De koekjes vielen een beetje tegen, maar je kunt niet alles hebben, toch? Nadat we in de rij hadden gestaan om ons in te schrijven voor PREunion, dat hadden gedaan, op de groepsfoto waren geweest, en het warmste plekje in de kerk hadden opgezocht, zaten we klaar voor de toespraken.
Eerst van meneer Hupseflups - dezelfde die aan het begin van de dag de preek over de actieve studiehouding had gegeven. Weer over actieve studiehoudingen enzovoorts, maar aangezien de ouders er nu bij waren had 'ie het een pietsie aangepast. Toen kwam mevrouw de Overenthousiaste Botoxgebruikster (sorry, maar ik moet eerlijk zijn) aan het woord, met een lezing over 'Eerlijk duurt het langst'. Het was interessant, echt. Maar het probleem met de wetenschap ik dat je álles van élke hoek kunt bekijken! Dat was dus ook het geval in deze lezing. En in het begin was het interessant. En kon ik nog volgen hoe alles verband hield met elkaar. Maar toen ze voor de zóveelste keer begon - 'Maar echter vanuit historisch perspectief', of 'Terwijl biologen er zó over denken..' of 'En dan kan je er natuurlijk ook kijken als...' begon ik een beetje in te kakken. Gelukkig was toen die enge Overbotoxte glimlach niet ver weg, toen ze zei 'En nu treden jullie toe in deze wonderlijke wereld van de wetenschap - welkom!'. Toen was haar lezing voorbij. Nog een tweedejaars PRE'tje, die érg enthousiast was, en érg veel glimlachte, maar het was motiverend en ik kreeg er zelfs meer zin in dan dat ik er al in had. Meisje van PREunion had ook nog een paar woordjes, en toen ze de woorden 'Brussel', 'weekendje weg', 'gezellig', '10 euro per jaar' liet vallen werden er door de hele kerk blije blikken geworpen; 'We gaan een weekendje naar Brussel!!!' zeiden al die blije oogjes tegen elkaar. En dat is nog maar het topje van de ijsberg, om het maar eens op een cliché te gooien.
Toen hapjes, drankjes (het was dus géén frisborrel, zoals ik had verwacht, maar een échte borrel - op de universiteit doen ze het goed hoor!) en snel de koude kerk uit, warme auto in, door de regen naar huis. Door de regen naar Noortje, door de regen naar huis, op de fiets. Ijskoud en kletsnat thuisgekomen - waarschijnlijk is deze langgerekte griep van mij toen begonnen? Zou kunnen - dinsdag voelde ik me al niet helemaal 100%.
Enfin. Ik zit nou wel een klein beetje te zeuren over al die toespraken. De woorden 'preek', 'goddank', 'Overenthousiaste Botoxgebruikster' en 'gelukkig was (...) niet ver weg' geven over het algemeen niet zo'n heel positief beeld van wat je aan het beschrijven bent. Maar dat is niet helemaal waar.
De toespraken waren eigenlijk heel inspirerend en enthousiasmerend. Als er wordt uitgelegd hoe alles op de universiteit er anders aan toegaat dan op de middelbare school, en dat jij daar officieel deel van uitmaakt, dan ga je toch een beetje grijnzen. Nee, niet een beetje, best wel behoorlijk. En die hele lezing vanuit al die verschillende hoeken... Dat is eigenlijk juist ook wat me zo ontzettend aanspreekt van de universiteit. Er zijn geen grenzen aan wat je te weten kunt komen. Er zijn geen grenzen aan de mogelijkheden hoe je dingen kunt onderzoeken. Je kan alles op elke willekeurige manier benaderen, en van alles is wel een onderzoek te maken. Voor ieder wat wils, en de mogelijkheden zijn eindeloos - geweldig toch?
Nou lezen sommige mensen dit, en die denken...'Eh, Renée...? Kom op zeg!' Maar zo denk ik erover! Het klinkt misschien een pietsie overdreven, maar dat is toch ontzettend...spannend, eigenlijk? Dat ik over twee weken (een een paar dagen...) naar de universiteit ga, en daar een deel van ga uitmaken...'De wondere wereld van de wetenschap' - het klinken verkoperspraatjes, maar uiteindelijk komt het daar wel een beetje op neer. Het is een hele nieuwe wereld, met oneindige mogelijkheden, met heel veel nieuwe dingen om te ontdekken, en ik heb er zin in!
Laat ik daar maar mee afsluiten, voor ik met nog meer cliché's kom aanlopen. Ik heb er zin in!
Sterker nog: ik heb er ONWIJS VEEL zin in! :)
PRE - here I come!
Eerst vol stress de bus halen, lekker door de regen natuurlijk. Dan zit je daar, met eerst twee, toen vijf stops later drie, gestresste meisjes, met als enige gespreksonderwerp 'Ooooh, ik heb er zin in ik heb er zin in ikheberzininininin!' Ja, zoiets dus. Ik denk dat de hele bus leuk heeft zitten meegenieten - ze lagen vast in een deuk.
In Leiden was het verassend makkelijk om de zaal te vinden - we beginnen er vertrouwd te worden! In de kantine, met professoren en studenten om ons heen, lekker gelunchd. Professoren hebben fascinerende lunchboxjes. Allemaal lief roze of blauw - schattig toch? In de zaal (weetjewel, die die we zo makkelijk hadden gevonden, weet je nog?) kregen we eerst een preek over actieve studiehoudingen enzo, hoe de universiteit anders is dan de middelbare school, dat wij officieel bij de universiteit horen (kijk, dát was leuk om te horen!) enzovoorts etcetera und so weiter.
Opdeling in groepjes, wandeling door Leiden door de regen. Sommigen waren een beetje brak, sommigen waren niet zo enthousiast, sommigen waren verlegen, maar met z'n allen hebben we het gezellig gehad. Foto's gemaakt, Leidse fietsen aangerand, een Tulpenboom gezien (groeien tulpen aan bomen...??) en andere groepjes de weg gewezen. Toen wéér andere groepjes, en in de regen een kennismakingsspel gedaan. Wat helaas inhield dat je handen hélemáál plakkerig en gekleurd werden door de M&M's - maar ach, alles voor PRE, toch? Nog even snel de camera volgeschoten (de fotograaf oortjes gegeven, onder andere...) en toen op weg naar de kerk.
Daar was het kóúd! Maar gelukkig was er koffie. En aan verslavingen moet je toegeven, dus dat deed ik maar. De koekjes vielen een beetje tegen, maar je kunt niet alles hebben, toch? Nadat we in de rij hadden gestaan om ons in te schrijven voor PREunion, dat hadden gedaan, op de groepsfoto waren geweest, en het warmste plekje in de kerk hadden opgezocht, zaten we klaar voor de toespraken.
Eerst van meneer Hupseflups - dezelfde die aan het begin van de dag de preek over de actieve studiehouding had gegeven. Weer over actieve studiehoudingen enzovoorts, maar aangezien de ouders er nu bij waren had 'ie het een pietsie aangepast. Toen kwam mevrouw de Overenthousiaste Botoxgebruikster (sorry, maar ik moet eerlijk zijn) aan het woord, met een lezing over 'Eerlijk duurt het langst'. Het was interessant, echt. Maar het probleem met de wetenschap ik dat je álles van élke hoek kunt bekijken! Dat was dus ook het geval in deze lezing. En in het begin was het interessant. En kon ik nog volgen hoe alles verband hield met elkaar. Maar toen ze voor de zóveelste keer begon - 'Maar echter vanuit historisch perspectief', of 'Terwijl biologen er zó over denken..' of 'En dan kan je er natuurlijk ook kijken als...' begon ik een beetje in te kakken. Gelukkig was toen die enge Overbotoxte glimlach niet ver weg, toen ze zei 'En nu treden jullie toe in deze wonderlijke wereld van de wetenschap - welkom!'. Toen was haar lezing voorbij. Nog een tweedejaars PRE'tje, die érg enthousiast was, en érg veel glimlachte, maar het was motiverend en ik kreeg er zelfs meer zin in dan dat ik er al in had. Meisje van PREunion had ook nog een paar woordjes, en toen ze de woorden 'Brussel', 'weekendje weg', 'gezellig', '10 euro per jaar' liet vallen werden er door de hele kerk blije blikken geworpen; 'We gaan een weekendje naar Brussel!!!' zeiden al die blije oogjes tegen elkaar. En dat is nog maar het topje van de ijsberg, om het maar eens op een cliché te gooien.
Toen hapjes, drankjes (het was dus géén frisborrel, zoals ik had verwacht, maar een échte borrel - op de universiteit doen ze het goed hoor!) en snel de koude kerk uit, warme auto in, door de regen naar huis. Door de regen naar Noortje, door de regen naar huis, op de fiets. Ijskoud en kletsnat thuisgekomen - waarschijnlijk is deze langgerekte griep van mij toen begonnen? Zou kunnen - dinsdag voelde ik me al niet helemaal 100%.
Enfin. Ik zit nou wel een klein beetje te zeuren over al die toespraken. De woorden 'preek', 'goddank', 'Overenthousiaste Botoxgebruikster' en 'gelukkig was (...) niet ver weg' geven over het algemeen niet zo'n heel positief beeld van wat je aan het beschrijven bent. Maar dat is niet helemaal waar.
De toespraken waren eigenlijk heel inspirerend en enthousiasmerend. Als er wordt uitgelegd hoe alles op de universiteit er anders aan toegaat dan op de middelbare school, en dat jij daar officieel deel van uitmaakt, dan ga je toch een beetje grijnzen. Nee, niet een beetje, best wel behoorlijk. En die hele lezing vanuit al die verschillende hoeken... Dat is eigenlijk juist ook wat me zo ontzettend aanspreekt van de universiteit. Er zijn geen grenzen aan wat je te weten kunt komen. Er zijn geen grenzen aan de mogelijkheden hoe je dingen kunt onderzoeken. Je kan alles op elke willekeurige manier benaderen, en van alles is wel een onderzoek te maken. Voor ieder wat wils, en de mogelijkheden zijn eindeloos - geweldig toch?
Nou lezen sommige mensen dit, en die denken...'Eh, Renée...? Kom op zeg!' Maar zo denk ik erover! Het klinkt misschien een pietsie overdreven, maar dat is toch ontzettend...spannend, eigenlijk? Dat ik over twee weken (een een paar dagen...) naar de universiteit ga, en daar een deel van ga uitmaken...'De wondere wereld van de wetenschap' - het klinken verkoperspraatjes, maar uiteindelijk komt het daar wel een beetje op neer. Het is een hele nieuwe wereld, met oneindige mogelijkheden, met heel veel nieuwe dingen om te ontdekken, en ik heb er zin in!
Laat ik daar maar mee afsluiten, voor ik met nog meer cliché's kom aanlopen. Ik heb er zin in!
Sterker nog: ik heb er ONWIJS VEEL zin in! :)
PRE - here I come!
zondag 4 oktober 2009
Middernachtelijke Pocahontassessie
John Smith: 'Thomas fell overboard, sir'
Ratcliffe: *heel droog* 'Well, thank heavens he's been succesfully retrieved'
Hihi, arme Miko - springt ie Pocahontas na de waterval af, bedenkt ie ineens halverwege dat hij het toch een beetje te hoog vindt...sukkeltje.
Oh! En dan denkt Flit dat de staart van Miko een dartbord is, ook leuk ^^
'Even the wild mountain stream must someday join the river'
Ohja - toen ik vroeger te horen kreeg dat Pocahontas echt bestaan heeft, was ik superenthousiast. Dus dan stond er ergens in Amerika ook een pratende oude wilg! :) Helaas bleek dat dus niet echt gebeurd te zijn...
Pff, het hondje van Ratcliffe is zoooo gay!
Haha, en dan verpest John Smith z'n haar, arm beest.
En hij heet Percy. Hoe lief (:
Awh, en dan verpest John Smith z'n haar wéér! Dat is toch sneu!
'It could look like Ratcliffe's nickers for all I care! Just as long as I can get off this stinking boat!'
'It's a biscuit! It's food. Well, sort of... You like it? Try eating it for four months straight..!' Arme zeeman.
Miko zou GROTE vriendjes met m'n oma zijn - hij eet ook altijd de laatste kruimeltjes helemaal op. Braaf jochie.
'Hurry now Percy! We must be all squeaky-clean for the new world!'
Hmm. Er zitten nog best knappe Engelse zeemannetjes tussen, eigenlijk...Met van die leuke halflange kapseltjes...Wow, daar zat net een Orlando Bloom-lookalike!
'The king will reward me; he'll knight me - no, lord me!'
'I'd help you dig boys, but I've got this crick in me spine!' - ja tuuurlijk Ratcliffie. Watje.
Ik wil ook een indiaan zijn! Lekker op blote voeten rondrennen, dat lijkt me wat.
Wowww, John Smith heeft MEGA-wenkbrauwen!
'Listen with your heart - you will understand'...was het leren van een taal maar zo makkelijk joh. Dat zou pas écht wat zijn.
Percy is een redelijk dom hondje. Gaat ie over schietende geveren heen rennen. Sukkeltje.
hihi - 'is this bottomless pit a friend of yours?'
'it's just a handshake! here, let me show you...'
'...nothing's happening'
'no, i need your hand first'
disney-film humor, schattig ^^
'don't worry, he can't hurt it'
miko mept met het kompas op een steen
'hey! come back here!'
'i-i-i made it myself!'
'wiggins! why do you think those insolent heathens attacked us?'
'because we invaded their land and cut down their trees and dug up their earth.' - slim ventje, die wiggins.
Die strikjes van Ratcliffe zijn....zegmaar best wel gay. Ratcliffe is gewoon best wel gay. Geen wonder dat zijn hondje gay is.
'what are you doing here?'
'hm?'
'i had to see you again'
'hm?!!'
'pocahontas?'
'HM!'
- en dan vooral die oogjes erbij ^^
'pocahontas. a tree is talking to me.'
'say something!'
'what do you say to a tree??'
'he's got a good soul. and he's handsome too!'
'i like her!'
'oah! watch your feet, you big oaf!'
'it wasn't me, it was the tree!'
'oh, of course! the tree just felt like magically lifting it's roots...'
'i mean...i want to see him again...'
'who wouldn't? I want to see him again!' (en dat zegt een bejaarde wilg dan he, even voor de duidelijkheid)
agoss. Dan lig je daar, als arm gay-hondje, met je kop in een boomstronk vast, huilend in een donker bos. Gossiepossie.
'i like grool!' - nee wiggins, daar hou je niet van. niemand houdt van 'grool'. dat kan niet.
zoooohee, ratcliffe heeft een ENORME neus! :O
hmm...de klank is uit sync...jammer :(
'oh and thomas - you've been a slipshot sailor and a poor excuse for a soldier' - ja ratcliffe, alsof jij zo geweldig bent. hou gewoon je kop, oké?
hihi, of je gebruikt even een vogeltje als zwaard, kan ook ;)
EN DAN SPREEKT EEN BOZE WILG EEN STOUT HONDJE EVEN STRENG TOE, hoe hip :)
Oké. Ik snap dat je degene die jouw verloofde (zijn ze nou echt verloofd of niet?) gezoend heeft wil vermoorden. Maar dan hoef je je verloofde zelf nog geen pijn te doen. Dat mag later. Zwak hoor.
aaah, miko is een schatje <3
'this? i've gotten out of worse scrapes than this. can't think of any right now, but...' - kom op, dat is zooo cliché! zelfs voor een disney-film!
'No matter what happens, I'll always be with you'. Mooie zin <3
Hmm, Ratcliffe is misschien een lul, maar hij kan wel overtuigend spreken. Beetje jammer voor de rest van de wereld.
Ohjee. Laatste 9.41 minuten. Dan moet ik echt gaan slapen :(
Leuke film dit :)
Jeeej, en dan keren ze zich allemaal tegen Ratcliffe :) Leuk leuk leuk :)
'Just loading the last bit of cargo..' - hihi, die 'cargo' is Ratcliffe (:
Hmm...ik bedenk me net...Ik kan ook nog Pocahontas 2 gaan kijken...Dan hoef ik nog niet te gaan slapen...Of misschien ben ik wel echt moe...Hmm...
Aaah, Miko én Percy zijn schatjes <3 Zelfs Flit heeft zo zijn lieve momentjes. Bijna nooit. Maar soms.
Hmm. Een indiaan en Engelsman die in een Disney-film french kissen. Typisch.
Oehh, deze muziek is mooooi :D
If I Never Knew you is een mooi liedje.
En nu ga ik slapen. Poe hee.
Ratcliffe: *heel droog* 'Well, thank heavens he's been succesfully retrieved'
Hihi, arme Miko - springt ie Pocahontas na de waterval af, bedenkt ie ineens halverwege dat hij het toch een beetje te hoog vindt...sukkeltje.
Oh! En dan denkt Flit dat de staart van Miko een dartbord is, ook leuk ^^
'Even the wild mountain stream must someday join the river'
Ohja - toen ik vroeger te horen kreeg dat Pocahontas echt bestaan heeft, was ik superenthousiast. Dus dan stond er ergens in Amerika ook een pratende oude wilg! :) Helaas bleek dat dus niet echt gebeurd te zijn...
Pff, het hondje van Ratcliffe is zoooo gay!
Haha, en dan verpest John Smith z'n haar, arm beest.
En hij heet Percy. Hoe lief (:
Awh, en dan verpest John Smith z'n haar wéér! Dat is toch sneu!
'It could look like Ratcliffe's nickers for all I care! Just as long as I can get off this stinking boat!'
'It's a biscuit! It's food. Well, sort of... You like it? Try eating it for four months straight..!' Arme zeeman.
Miko zou GROTE vriendjes met m'n oma zijn - hij eet ook altijd de laatste kruimeltjes helemaal op. Braaf jochie.
'Hurry now Percy! We must be all squeaky-clean for the new world!'
Hmm. Er zitten nog best knappe Engelse zeemannetjes tussen, eigenlijk...Met van die leuke halflange kapseltjes...Wow, daar zat net een Orlando Bloom-lookalike!
'The king will reward me; he'll knight me - no, lord me!'
'I'd help you dig boys, but I've got this crick in me spine!' - ja tuuurlijk Ratcliffie. Watje.
Ik wil ook een indiaan zijn! Lekker op blote voeten rondrennen, dat lijkt me wat.
Wowww, John Smith heeft MEGA-wenkbrauwen!
'Listen with your heart - you will understand'...was het leren van een taal maar zo makkelijk joh. Dat zou pas écht wat zijn.
Percy is een redelijk dom hondje. Gaat ie over schietende geveren heen rennen. Sukkeltje.
hihi - 'is this bottomless pit a friend of yours?'
'it's just a handshake! here, let me show you...'
'...nothing's happening'
'no, i need your hand first'
disney-film humor, schattig ^^
'don't worry, he can't hurt it'
miko mept met het kompas op een steen
'hey! come back here!'
'i-i-i made it myself!'
'wiggins! why do you think those insolent heathens attacked us?'
'because we invaded their land and cut down their trees and dug up their earth.' - slim ventje, die wiggins.
Die strikjes van Ratcliffe zijn....zegmaar best wel gay. Ratcliffe is gewoon best wel gay. Geen wonder dat zijn hondje gay is.
'what are you doing here?'
'hm?'
'i had to see you again'
'hm?!!'
'pocahontas?'
'HM!'
- en dan vooral die oogjes erbij ^^
'pocahontas. a tree is talking to me.'
'say something!'
'what do you say to a tree??'
'he's got a good soul. and he's handsome too!'
'i like her!'
'oah! watch your feet, you big oaf!'
'it wasn't me, it was the tree!'
'oh, of course! the tree just felt like magically lifting it's roots...'
'i mean...i want to see him again...'
'who wouldn't? I want to see him again!' (en dat zegt een bejaarde wilg dan he, even voor de duidelijkheid)
agoss. Dan lig je daar, als arm gay-hondje, met je kop in een boomstronk vast, huilend in een donker bos. Gossiepossie.
'i like grool!' - nee wiggins, daar hou je niet van. niemand houdt van 'grool'. dat kan niet.
zoooohee, ratcliffe heeft een ENORME neus! :O
hmm...de klank is uit sync...jammer :(
'oh and thomas - you've been a slipshot sailor and a poor excuse for a soldier' - ja ratcliffe, alsof jij zo geweldig bent. hou gewoon je kop, oké?
hihi, of je gebruikt even een vogeltje als zwaard, kan ook ;)
EN DAN SPREEKT EEN BOZE WILG EEN STOUT HONDJE EVEN STRENG TOE, hoe hip :)
Oké. Ik snap dat je degene die jouw verloofde (zijn ze nou echt verloofd of niet?) gezoend heeft wil vermoorden. Maar dan hoef je je verloofde zelf nog geen pijn te doen. Dat mag later. Zwak hoor.
aaah, miko is een schatje <3
'this? i've gotten out of worse scrapes than this. can't think of any right now, but...' - kom op, dat is zooo cliché! zelfs voor een disney-film!
'No matter what happens, I'll always be with you'. Mooie zin <3
Hmm, Ratcliffe is misschien een lul, maar hij kan wel overtuigend spreken. Beetje jammer voor de rest van de wereld.
Ohjee. Laatste 9.41 minuten. Dan moet ik echt gaan slapen :(
Leuke film dit :)
Jeeej, en dan keren ze zich allemaal tegen Ratcliffe :) Leuk leuk leuk :)
'Just loading the last bit of cargo..' - hihi, die 'cargo' is Ratcliffe (:
Hmm...ik bedenk me net...Ik kan ook nog Pocahontas 2 gaan kijken...Dan hoef ik nog niet te gaan slapen...Of misschien ben ik wel echt moe...Hmm...
Aaah, Miko én Percy zijn schatjes <3 Zelfs Flit heeft zo zijn lieve momentjes. Bijna nooit. Maar soms.
Hmm. Een indiaan en Engelsman die in een Disney-film french kissen. Typisch.
Oehh, deze muziek is mooooi :D
If I Never Knew you is een mooi liedje.
En nu ga ik slapen. Poe hee.
zaterdag 3 oktober 2009
Officieel
Het is ongelofelijk - dan werk je bij wijze van spreken om de hoek, kom je nog hélemaal zéik- en zéíknat thuis. Heerlijk.
Dus nu zit ik met sokjes en iloveroma-trui en een laptopje (gevorder van mijn mamma, en dat bevalt me prima!) op bed (gevorderd, is dat een woord..? ^^). Lekker hard gewerkt, het was weer leuk vanavond. Volgende week een echt uniformpje, het moet niet gekker worden zeg!
Nu doe ik alsof ik braaf ben, en typ mijn geschiedenis samenvattingen uit. Moet ook eens gebeuren, dacht ik zo, en ik ben toch veel te wakker om te gaan slapen.
Dus, bij deze - Renée is officieel een braaf, hardwerkend gymnasiummeisje. In plaats van lekker met haar vriendjes en vriendinnetjes te feesten, zit ze, na 5 uur hard te hebben gewerkt, thuis huiswerk te maken. Op zaterdagavond. Vrijwillig.
Dus nu zit ik met sokjes en iloveroma-trui en een laptopje (gevorder van mijn mamma, en dat bevalt me prima!) op bed (gevorderd, is dat een woord..? ^^). Lekker hard gewerkt, het was weer leuk vanavond. Volgende week een echt uniformpje, het moet niet gekker worden zeg!
Nu doe ik alsof ik braaf ben, en typ mijn geschiedenis samenvattingen uit. Moet ook eens gebeuren, dacht ik zo, en ik ben toch veel te wakker om te gaan slapen.
Dus, bij deze - Renée is officieel een braaf, hardwerkend gymnasiummeisje. In plaats van lekker met haar vriendjes en vriendinnetjes te feesten, zit ze, na 5 uur hard te hebben gewerkt, thuis huiswerk te maken. Op zaterdagavond. Vrijwillig.
vrijdag 2 oktober 2009
Je voudrais, s'il vous plaît...
Ik wil een Little Black Dress, en leuke warme winterjurkjes, en lekker warme laarzen. En een laptop.
En fairy-godmother-krachten, dat zou ook niet mis zijn.
En fairy-godmother-krachten, dat zou ook niet mis zijn.
Leidsch Dagblad-columniste op blote voeten, i love it!
De Grote Vraag van dit moment; waar ga ik mijn lunch vandaan halen?
Lieve chef Mamma heeft het eindelijk doorgekregen - Renée is op vrijdag om 1 uur uit, hoeft dus geen lunch mee en wil graag thuis iets lekkers eten. Pasta ofzeuh. En dus heeft ze geen lunch voor me gemaakt, hoera!
Of niet.
Latijn inhaalso is verplaatst van het 3e naar het 6e, grr. En tussen het 5e en het 6e zit een pauze. En in die pauze moet ik eten. En ik heb nog geen eten.
ÉN ik heb honger.
Ai, de drama's van een 16-jarig, schoolgaand, Latijn-lerend meisje, ai ai ai.
Gelukkig heeft dat meisje vandaag een hele leuke krant om de hele dag mee te zeulen! 'Kijk eens meneer, komt dat meisje u niet best bekend voor?' 'Ik heb een krant mee, voor mijn keek op de week, wilt u hem zien?' 'Kijk kijk KIJK!!'.
Renée Hunter, columniste voor het Leidsch Dagblad op blote voeten. Klinkt goed, non? :)
Lieve chef Mamma heeft het eindelijk doorgekregen - Renée is op vrijdag om 1 uur uit, hoeft dus geen lunch mee en wil graag thuis iets lekkers eten. Pasta ofzeuh. En dus heeft ze geen lunch voor me gemaakt, hoera!
Of niet.
Latijn inhaalso is verplaatst van het 3e naar het 6e, grr. En tussen het 5e en het 6e zit een pauze. En in die pauze moet ik eten. En ik heb nog geen eten.
ÉN ik heb honger.
Ai, de drama's van een 16-jarig, schoolgaand, Latijn-lerend meisje, ai ai ai.
Gelukkig heeft dat meisje vandaag een hele leuke krant om de hele dag mee te zeulen! 'Kijk eens meneer, komt dat meisje u niet best bekend voor?' 'Ik heb een krant mee, voor mijn keek op de week, wilt u hem zien?' 'Kijk kijk KIJK!!'.
Renée Hunter, columniste voor het Leidsch Dagblad op blote voeten. Klinkt goed, non? :)
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
