Julie&Julia

Julie&Julia is een film die gaat over Julie Powell die in Queens woont met haar lieve lieve lieve man (zo eentje wil ik ook!) en kat. Om uit de sleur te breken besluit ze iets met haar leven te doen, en daarom zet ze een bijna onmogelijke taak voor zichzelf. Zij gaat in een jaar, 365 dagen, alle 524 recepten uit Julia Child's beroemde beroemde kookboek, Mastering the Art of French Cooking, koken. Meer dan één recept per dag dus, voor alle rekenwonders die dit nu lezen! Dit project, het Julie/Julia Project, beschrijft ze in haar blog, The Julie/Julia Project. Ze beschrijft haar mental breakdowns, de goedgelukte recepten, hoe heerlijk chocoladetaart kan smaken (hier kan ik me heeeel goed in vinden). Ook haar liefde voor boter (dit is dan weer iets waar ik me totaal NIET in kan vinden..) en haar lieve man komen aan de orde. Langzaam maar zeker krijgt ze volgers. Mensen lezen haar blog, laten berichtjes achter, en ontpoppen zich tot echte fans! Nadat een schrijfster van The New York Journal een stuk over haar schrijft, wordt ze overspoeld door aanboden voor boeken, films, tv-series, columns... Ineens is ze niet meer het meisje dat boven een pizzeria in Queens woont, maar een schrijfster in spe!

Leuk detail?
Het is echt gebeurd!
Julie Powell, The Julie/Julia Project, het boek Julie & Julia: 365 Days, 524 Recipes, 1 Tiny Apartment Kitchen, Julia Child, haar boek Mastering the Art of French Cooking... Het is er allemaal!

Deze lange lange film, die we net gekeken hebben onder het genot van twee diepvriespizza's (sterk contrast met al het lekkere verse eten dat we op de tv voor ons zagen verschijnen!) was op een of andere manier zo ongelofelijk inspirerend. Op twee vlakken.
Ten eerste het hele blogger becomes writer thema. Een sprookje, tot je je bedenkt dat dit echter dan echt is! Het is precies zo gebeurd, met, voor zover ik met mijn nieuwverworven Wikipedia-kennis kan vaststellen, nauwelijks aanpassingen in het script. Julie werkte als een secretaresse in een ondankbaar, oninspirerend kantoor, besloot uit frustratie een nieuw project te beginnen en BOEM. Ineens was ze een schrijfster. Blogschrijfster om mee te beginnen, maar schrijfster nonetheless. Ik heb net wat van haar blogs gelezen (het is een heel jaar aan posts, daar lees ik niet zomaar eventjes doorheen) en ze schrijft leuk! Leuk leuk leuk! En toen kreeg ze een aanbod (een hele berg aanboden - is dat een woord? - trouwens!) en ineens was ze een gepubliceerd schrijfster. Zo'n film geeft je gewoon zo'n heerlijk gevoel van 'Zie je wel! Sprookjes bestaan écht!'. Inspirerend en comforting - wat is dat in het Nederlands ook alweer?
Ten tweede ben ik diep in mijn hart een keukenprinsesje. Diep in mijn hart wil ik elke avond een maaltijd met verse groenten, kruiden en een heerlijke thuisgebakken chocoladetaart als dessert (of, nog beter - thuisgemaakt ijs!) maken. Diep in mijn hart wil ik dat mijn moeder me bevéélt om 3 keer in de week te koken (heaven knows, dat heeft ze nodig hoor, drukdrukkerdrukst is het motto in Huize Hunter) en diep in mijn hart hoop ik vurig dat ik later net zo lekker kan koken als mijn tante Leila en vooral tannie Mariana! Tante Leila staat 's ochtends vroegvroegerVROEGST (lees: rond 5 uur, half 6? Ik geloof 5 uur, eigenlijk...) om ontbijt te maken voor m'n nichtje, die om heel heel vroeg al in de trein naar school moet zitten (Oostenrijk he, daar doen ze het blijkbaar zo). Dan gaat ze sporten (rennen, lopen, yoga, pilates..) en doet ze boodschappen (de sportschool is naast de supermarkt, how convenient!), waarna ze in haar sportkleding nog de lunch kookt. Ze eten 's middags warm en ik ben daar een enorme fan van - als ik niet 's middags op school zou zitten zou ik haast eisen dat wij dit ook doen. Na het koken van echt een heeerlijke lunch (echt echt heerlijk!) gaat ze onder de douche en doet ze de was. Tussen de middag komt mijn oom terug van zijn orthodontistenpraktijk, en mijn neven ook als ze niet bij de universiteit zijn (dit komt behoorlijk vaak voor, volgens mij vinden ze het stiekem gewoon leuk thuis). Ze eten, de restjes gaan de koelkast in, oom gaat terug aan het werk, en m'n tante heeft de hele middag vrij. 's Avonds is het een gezellig komen en gaan in de keuken, waarbij iedereen zelf een maaltijdje samenstelt van wat er toevallig in de keuken ligt, en ruimt zijn eigen zooi op. No stress, no mess. Bizar, dat ik hier zo lang over door kan gaan, maar dit vind ik geweldig. Hoe zij het geregeld heeft thuis, ik ben er gek op. Stiekeme dromen om een huisvrouw te worden? Een keukengodin? Een superwoman? Wie weet. Huisvrouw klinkt zo denigrerend. Toen iemand een keer vroeg 'Wat bedoelen ze met ambitie?' werd het uitgelegd met 'Nou, er is een groot verschil tussen iemand die een grote carrière wil, of iemand die alleen maar huisvrouw wil worden'. Maar daar ben ik het ZO ongelofelijk NIET mee eens! Als je wilt werken én een huishouden draaiende houden, vers koken en een stel kinderen grootbrengen - dat is toch échte ambitie? Wat kan er nou moeilijker zijn dan dat? Superhuisvrouw, dat lijkt me wel wat. Superhuisvrouw, superwoman. En diep in m'n hart altijd nog een 16-jarig meisje.

De boodschap van vandaag? Ga Julie&Julia kijken. Pak er lekker wat te eten bij, een dekentje en liefst ook wat generaties vrouwen uit je familie (heerlijk, om zo met mamma, tante, oma en zusje te zijn - zo voelt het goehoed!) en KIJK. Laat je inspireren.

Tja...

Doe ik er wel goed aan om me ermee te bemoeien..? Misschien moet ik me er wel buiten houden. Het zichzelf op laten lossen. Want wie weet wordt het allemaal juist erger doordat ik me ermee ga bemoeien! Of misschien ís er wel helemaal geen probleem, en ga ik nu problemen creeëren waar het eigenlijk allemaal prima ging. Maar aan de andere kant - stel nou dat er écht wat is, en ik besluit me er buiten te houden? Dan had het op z'n minst een béétje verholpen kunnen worden als ik misschien wat had gezegd, maar dan had ik het niet gedaan en is het alleen maar gaan escaleren. Nouja, daar is het nu te laat voor natuurlijk. Mondje opengedaan, zoals het een verwerpelijk jong meisje met een gemiddelde score op 'assertief' en een hoge score op 'aardigheid' (want daar heeft het nu toch ook wel een beetje mee te maken..? Ik bedoel, ik wil dat het goed gaat, dat komt voor uit liefde) betaamt. Ik hoop alleen dat er eigenlijk bij nader inzien toch niet zoveel aan de hand is... Dat zou fijn zijn!

Het regent, ik heb een 6,7 voor wiskunde (haha, een record geloof ik?) en een 9 voor Frans (DAT was wel lekker!), veel maatschappijleer, wat m&o, een songtekts (Toujours ensemble!!) en een uiteenzetting. En geen werk, en van het weekend niks te doen behalve films kijken. Vraag me af wanneer pappa terugkomt..Misschien dat hij dan New Moon wil downloaden..? Als ik tóch een maand niet naar de bios kan, kan ik hem net zo goed thuis kijken, dacht ik dan zo.

The Rebound

Ik besloot mijn pappa en mamma (en broertje en zusje ook maar dan) op een filmpje te trakteren. Het werd 'The Rebound' - en hij's zoooo leuk!

Het is gewoon een ontzettend lieve film. Sandy is een hele inspirerende vrouw - aan de ene kant een typische moeder (met standaard ontsmettende zeep in haar handtas...) en aan de andere kant nog gewoon heel jong (geobsedeerd door sport - alleen hockey iets minder) en knap en sportief. En Aram is een jonge jongen die nog bij zijn ouders woont, maar hij is zoooo goed met kinderen (wat ontzettend inspirerend is om te zien, die band die hij met de kinderen opbouwt en hoe leuk dat met hen gaat - zo lief!) en best diep ook.
Het is ook allemaal niet zo standaard (maar hoe dat komt en bladibla ga ik nu niet helemaal uit lopen leggen, de trailer verklapt al genoeg, dus ga de film lekker zelf maar kijken - zéker doen!!) en er is geen moment dat je denkt 'kom op, even tempo jongens!'. Hele mooie muziek ook, trouwens, én Aram werkt in een koffiewinkel; als je mij en kléin beetje kent weet je dat hij daar heel veel punten voor krijgt van mij...
Bovendien klopt het einde gewoon. Hun handen glijden onopvallend, bijna zonder dat ze er zelf erg in hebben, in elkaar, en je wéét gewoon, 'ja, nou is het goed'. Heerlijk, zo'n gevoel. Is dit nou een feel-good-movie? Ik weet eigenlijk niet precies wat daar de definitie van is (note to self: zoek op wat feel-good-movies nou precies zijn), maar ík werd er in ieder geval erg blij van, dus voor mij is het zeker weten een feel-good-movie.
De herfstvakantie komt eraan, en voor de mensen die niet op vakantie gaan - kijken!