♥

ik HOU van mijn familie.

ik HOU van mijn grote, brede, sterke neven, die je bij het minste of geringste tackelen (en die ik niet terug kan pakken, ze zijn van STAAL gemaakt!!).

ik HOU van mijn kleine nichtjes, die het uitgillen als ze een justin bieber-cd onder de kerstboom vinden, de hele dag 'tsaminamina-eh-eh' zingen en om de 5 minuten vragen of ze naar waka waka mogen luisteren op m'n ipod.

ik HOU van mijn nicht en haar man, die echt níet normaal leuk zijn samen.

ik HOU van mijn tante leila, die zo'n schat is, die zo'n fantastisch huishouden runt, die haar kinderen zo fantastisch heeft opgevoed, die zó fantastisch kan koken!

ik HOU van mijn favy cousy barend, die dezelfde boeken leest als ik, waarmee ik hele gesprekken in slechts film quotes kan voeren, die ik snap en die mij snapt.

ik HOU van mijn oma, die zó grappig is en lief en optimistisch en sterk en gewoon super om mee om te gaan.

ik HOU van mijn oom jan, die te grappig is en lang en slim.

ik HOU van mijn oom stefan, die zo goed is met kinderen, die gewoon keihard losgaat op justin bieber of selena gomez, omdat z'n dochtertjes niets anders willen luisteren in de auto.

ik HOU van mijn tantes, die met z'n allen zo'n typische lach hebben dat je niet anders kan dan meelachen.

ik HOU van mijn lieve nichtje mini, die fantastisch kookt, die onwijs grappig is, die zo lekker d'r zélf is, die echt een schat is en waar ik zo zo zó veel van hou!

ik hou zooooo veel van ze, en de afgelopen week in oostenrijk was fantastisch. een week is veel te kort, en het afscheid was lastig. vervelend dat we ze pas over minstens een jaar zullen zien. vervelend dat je toch merkt dat je je neven niet zo goed kent als je zou willen, omdat je het moet doen met the occasional christmas.

maar dan weer - hoe gezegend zijn we niet dat we zoveel van elkaar houden. dat we de mogelijkheid hebben om kerst samen door te brengen. dat er geen vervelende familieruzies zijn, dat we samen wíllen zijn. dat we zo op elkaar lijken, dat we zulke dingen delen.

ik HOU van mijn familie, ik HOU van kerst, ik ben GEK op kerst met mijn familie :)

Grunninge!

Dat spannende concept dat 'mijn toekomst' heet krijgt steeds meer reële invulling. En hoewel dat aan de ene kant heel geruststellend is (halleluja, ik dans niet meer rechstreeks op een zwart onzeker gat af!) is het ook doodeng... Want tja, het gaat dus wel mooi allemaal drástisch veranderen, en er zullen ook écht wel wat minder leuke stukjes toekomst tussen zitten...

Dit alles naar aanleiding van mijn uitstapje naar het mooie Grunninge! Dat eiland in het noorden van ons land, waar het voelbaar een aantal graden kouder is dan hier tussen de Bollies. Waar de studenten erom bekend staan dat ze aanzienlijk meer zupen dan in de rest van het land (true story!). Daar waar elke vrijdag een massale exodus naar Nederland is en het dus zeker niet onnodig is om een half uur voor vertrek alvast in de trein te gaan zitten, zodat je maar een zitplaatsje kunt bemachtigen en niet tot Zwolle op je tas mag zitten. Daar waar elk huis een verkleedkist heeft voor alle hilarische verkleedfeesten - in één week als koe, indiaan, legerchick én American Footballer verkleed gaan is niks bijzonders. En daar waar ze IBIO hebben.

Het begon met een chille treinreis met m'n Grunninge-mattie Max. Diepe gesprekken, vreetbuien en voor de vorm wat nuttige schoolzooi op schoot, 3 uur lang. Door de ijzige kou en over de onbegaanbare stoep (ik meen het serieus - je kunt veel beter midden op straat lopen) naar het Albertushuis waar we onze gastvrouw Naomi, tweedejaars IBIO, ontmoeten. Supermooie kamer overigens, 20-22 m2, wat niet niks is, met gróót bureau, gróót tweepersoonsbed, twee gróte kasten en nog ruimte over voor twee logees en eettafel. Uren en uren kletsen en vragen en lullen en lachen. Boodschapjes doen in de AH (op z'n studentsch lekker zunigjes uiteraard) en het huisgerecht eten... Anandi ovenschotel (hoe ze op die naam komen is me een raadsel - hen overigens zelf ook) bestaande uit gehakt met Fajita-kruidenmix, nacho's, andijvie (jazeker), maïs, crème fraîche en geraspte kaas. JUM! Heeeerlijk en snel en makkelijk en JUM! Wijntje erbij en kletsen kletsen kletsen maar. Op naar de Kokomo (na het zoeken naar Grunninge-mattie #2, Nicole, die bij achternicht Claudia logeerde, die boven de hoeren woont - snap je het nog?) en feesten feesten feesten! Studenten in alle soorten en maten gezien, kroegjes en barretjes en danstenten ook. De Kroeg nog even bezocht, gezellige boel met Albertanen in indianenoutfit, ook leuk. Vrijdag vroeg op voor hoorcollege Politics and Society (arm vrouwtje d'r Engels was ook niet alles - het is feasible, niet fezzible, en characterized - met een K dus - en niet tjaraktaraaizd..), daarna de trein weer pakken (mét kerstkransjes en foccaccia mozzarella, jummm ♥) tussen alle studenten met accenten uit het hele land.

MOOI weekend en het is nu zeker waar ik volgend jaar te vinden ben. Wel eng hoor. Want hoe ga je die studentenvetjes tegen? Hoe ga je eten als je nog maar 12 euro voor de rest van de maand (= 3 weken) hebt? En wil je disputen of niet? En je moet ook een kamer hebben... En overdrijven ze als ze zeggen dat veel relaties van vóór Groningen het niet redden? Slik slik..

Máár. Jongens, het wordt mooi! :D Logeerpartijtjes reserveren kan nu al, dus plan je weekendje Groningen maar alvast in :)

★ Get excited about the little things that make you happy!

Dit is puntje 8 in Jacque's lijst van 11 ways to be more positive. Deed me meteen aan mijn pepernotenobsessie denken!

Al ongeveer sinds er weer pepernoten in de winkel zijn (en dat is, schandalig maar waar, al vanaf september wanneer de zon nog schijnt en niemand ook maar dénkt aan Sinterklaas) zucht ik minstens om de dag 'Ooooh ik heb trek in pepernoten'. En nu is het OpenDagenSeizoen weer begonnen, en hiephiephoeraaa, die mensen zijn slim en zetten snoep bij hun stands om mogelijke toekomstige studentjes te lokken! Nou is het redelijk grappig om met mij over zo'n informatiemarkt te wandelen... Zodra ik zo'n bakje bruin genot zie liggen roep ik met m'n allerhoogste kleinekinderstemmetje 'PEPERNOTEN!!!' en moet vriendlief me bijna hardhandig meesleuren om ervoor te zorgen dat ik niet meteen die hele bak ontvoer.

Oké, nee, dat is misschien een beetje overdreven, but I guess I've made my point. Ik hou van pepernoten. Ik ben er lichtelijk geobsedeerd mee en ik word er onwijs gelukkig van! En dat is het punt dat Jacque probeert te maken in d'r blog - haal het kind in je naar boven en geniet lekker van die kleine dingetjes. Word er helemaal blij en opgewonden en springerig van en herken dat het je leven zo veel leuker maakt als je het kunt waarderen. (wijs hè? Jeutje, en dat op de zondag morgen).

Zo zie je maar weer - pepernoten zijn fantastisch! Niet alleen zijn ze lekker maar ze maken ook mijn leven nog eens zo veel beter en positiever en mooier! Wow!

sloopie

SLOPEND maar fantastisch, mijn weekend..

Half 6 op, Groningen, slapen in *zijn* armen in de trein (smeltmomentje), BurgerKingpatatties om half 11 's ochtends (want voor je gevoel is het een uur of 1, als je om 6 uur 's ochtends ontbijt..), in Qbuzzen rijden, door het mooie Academiegebouw wandelen, pepernoten scoren op de stands, gesprekje met studentendecaan en met een tevreden gevoel weer terug. Chocoladepepernoten in de trein, met een heel professioneel gevoel naar de KvK in Leiden (doe je ook niet elke dag!), RACEN naar dat leuke restaurant van me (liefde voor m'n persoonlijke scooterguy, zonder hem was ik sowieso te laat gekomen ^^), m'n baas wel 19234098348209 keer willen wurgen (toch maar niet gedaan, is ook weer zo wat weet je), lekker gegeten en toch maar nog naar 't Vierkant, ondanks dichtvallende oogjes. Flirtpogingen van 6 negers overleefd, drankjes gedaan met de meiden, gelachen, gedanst.. Portomonnee bijna kwijtgeraakt, mobiel weer 23904823 keer laten vallen, veilig thuisgekomen en rond half 3 toch écht m'n bed ingedoken..

Heerlijk gedouchd, Grey's marathon in het grote bed, cadeautjes shoppen met die coole Ei-vriend van me, dansen (BAH ik HOU niet van de PASSO, hij LUKT niet en ik vind het NIET LEUK! zo.) omkleden racen en naar Sassem. Diepe gesprekken over seks, stripteases en het wel of niet doorschijnen van m'n bikini. Een fles rode wijn, en de fiets naar Noordwijkerhout. Via de spoorwegovergang. Afgesloten. Via Voorhout. Afgesloten. Omgereden. Noordwijk. Regen, koud en een uur later - BEETHOVENWEG 19 voor een POOLPARTY van m'n allerliefst overbuurjongen JUT!!! Heeft ie toch ff goed gefixt. Sauna, jacuzzi, zwembad (koud na zo'n sauna!!), zelfs aparte jongens- en meidenkleedkamers, DJ, hoofdpijnwijn en Schultenbräu - ik hou van die kerel. Slingerend op de fiets terug.

Wakker worden in *zijn* armen (best night's sleep i've ever had!), fruitsap in bed (geknoeid natuurlijk), lekkerruikende shampoo, lunchen met patatties en nuggies bij de Mac (als we dan toch ongezond bezig zijn..). Voetballetje meegegückt, naar huis gesleept vanwege fiets die niet meer fietst - gehandicapt gevoel ten top. Warmste kleren ooit aangedaan en naar verjaardagje. Taart, zoute stokjes, chippies, cola en appelsap. Gezellige mensen, diepe gesprekken, het nieuwe huis bezichtigd, avondeten, in slaap vallen op de bank terwijl er om je heen over belasting en scootmobiels wordt gediscussieerd. Thuis nog een uurtje huiswerk en om half 10 ALS EEN BLOK IN SLAAP GEVALLEN. Heerlijk :)

bye bye Sombeek, hello Steures!

Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen... Maar Steures komt terug, HALLELUJA!

Die aardige latijndocent die ons alsmaar de grond in boort en SO's van 70 minuten opgeeft en niks uitlegt en zichzelf fantastisch vindt en nooit naar ons luistert... Die gaat lekker andere klassen lesgeven. Arme kinders, maar fair is fair - zij hoeven geen examen te doen aan het eind van het jaar. Wij wél.

Overigens zijn sommige mensen zó doorzichtig dat het gewoon lachwekkend is, denken ze nou echt dat niemand ze doorheeft? Kan er wel om lachen.

In petto deze week...

- sireneborreltje met die coole eerstejaars

- PWS'en - naar m'n oude basisschool om met de docenten daar te overleggen (cijferlijstje mee?)

- arbeiten voor Rome- en Albufeira-centjes

- met gymnasium naar A'dam...moet ook gebeuren

- POOLPARTY in NOORDWIJK van die leukste BUURJONGEN!

Rome 2011!!

Hotel geboekt!! Van 1 t/m 7 juli 2011 vertoef ik met de allerliefste jongen van ALLES in Hotel Sonya in Rome, Via Viminale (jazeker, dezelfde Viminale als dat vreselijke restaurant waar we elke avond op Romereis onze maaltijd haalden!). Een week lang in de mooiste stad rondwandelen, herinneringen ophalen, nieuwe herinneringen maken, heerlijk eten, heerlijk met z'n tweetjes, heerlijk in de warmte... Ik kan niet wachten!

Nu is het tijd om centjes te gaan verdienen voor dit tripje. Én Albufeira kost ook niks natuurlijk. Wordt een jaartje spaarzaam leven, maar IK GA WEL MOOI VAN DE ZOMER NAAR ROME!! ♥♥♥♥♥♥♥

Leiden beoordeeld op boodschappenkarretjesvriendelijkheid: 1

Oh damn, ik wist dat de dropjes een slecht idee waren. Ik kan er echt nooit mee ophouden, het is echt vreselijk, drop eten kan ik niet!

In my defense though, ik had er wel echt behoefte aan toen ik eindelijk zwetend en stinkend en met ruim 500 euro aan zware textiel in twee loodzware dozen in een ratelend winkelwagentje op sleeptouw voor dat Academiegebouw stond hoor! Met een karretje van Super de Boer door Leiden crossen is geen aanrader. Toegegeven, het heeft me onwijs gered (die twee dozen had ik nevernooitniet kunnen tillen!) maar het maakt zo'n pokkenherrie en serieus héél Leiden loopt in een helling, als het niet richting een terrasje is, dan wel richting een gracht, allebei niet echt plekken waar ik op af zou willen racen met zo'n kar. Bovendien zou het me niet zo heel erg hebben geboeid, was het niet dat ik ook écht letterlijk heel Leiden (okee misschien half Leiden dan) heb afgereden met dat ding!

Eerst van de Super naar Joor It, Rapenburg. Toen van Joor It terug langs de Super, dwars door het station heen (waar ik volgens mij een oudcollega zag die me raar aankeek, en geef hem eens ongelijk), voorbij het station en hélemaal naar het FSW. Daar die twee dozen één voor één de trappen opgetild, vervolgens de trappen áf het souterrain in. Alwaar ik tot de conclusie kwam dat ik toch écht geen nerdjes uit 5vwo rond zag hupsen. En ik moest toch écht die truien aan ze kwijt. Shit. Marieke bellen, 'oh, ja, ze zitten in het Academiegebouw'. WHUT?! Dat is verdomme om de hoek van de Joor It! Dozen weer één voor één het souterrain uitgetild, één voor één naar m'n karretje getild, achter m'n karretje gaan staan en weer he-le-maal terug, dwars door het station, voorbij de Super de Boer, richting Joor It en verder het Rapenburg af. Ratelderatelderatel. Gaat d'r ook nog eens een enge man aan me vragen of 'ie me mag helpen, tegen betaling uiteraard - rukt al bijna die kar uit m'n handen voordat 'ie ook maar z'n vraag heeft afgemaakt...Eh, nee, donder anders ff lekker op ofzo??

Tegen de tijd dat ik eindelijk voor dat Academiegebouw stond (voel me wel zwaar genaaid trouwens hoor, wij moesten vorig jaar gewoon ons eerste blok in die vreselijke kelder van het FSW uitzitten, krijgen ze dit jaar ineens het prestigieuze Academiegebouw!) was ik moe en chagrijnig. Blijkbaar ben ik blog/twitter-buddy Lisa nog tegengekomen, maar had het te druk met het rechthouden van m'n karretje - bijna dat leuke bord van 'de appeltaart kwam om ... uit de oven' van de Bruine Boon omgereden overigens - om haar te zien. Toen kwam ik ook nog eens tot de vreselijke ontdekking dat het Academiegebouw, mooi en oud als het is, geen koffieautomaat had! Mijn hele dag stortte in! Geen koffie?!?

Dus jullie snappen wel dat toen die held van een Bart ook opdaagde, ik hem wel móést smeken om even een zakje drop voor me te halen. Ik kon niet anders. Het moest.

Baal er nu alleen wel een beetje van. Wie wil me dus verlossen van een nog driekwartvolle doos zoute drop? :)