Ik zit geloof ik weer in zo'n ikpushmezelftothetnietverderkan periode. Hoe ik dat weet? Ik kijk naar de to-do-lijstjes (in mijn hoofd, want ik ben te lui/druk om ze daadwerkelijk op te schrijven - PLUS, het is ontzettend demotiverend omdat ik er nooit dingen van af kan strepen..) en naar de aantal uren slaap per nacht. NIET GENOEG!
Het stomme is dat ik elke keer tegen mezelf denk 'Morgen ga je slapen, je kan het wel eventjes met wat minder doen, je moet dit en dit nog wel eventjes doen', en vooral dat ik mezelf wijsmaak dat ik helemaal niet zoveel slaap nodig heb, dat ik gewoon rustig door kan buffelen (nouja, rustig...) en elke dag tot op de minuut vol kan plannen en gewoon heen en weer kan blijven racen. Komt wel goeeeed!
Nouja, niet dus? Het duurt elke ochtend steeds langer voordat ik er weer een beetje bij ben, en de afgelopen twee dagen is er sowieso geen dag zonder koffie (of twee of drie of vier of vijf...het huidige record staat op zeven geloof ik) voorbijgegaan.
Maar vanavond nog beschouwing en Frans en eco, dus dat slapen zien we nog wel...

Afgelopen vrijdag werd ik om 7 uur ('s ochtends ja) door Maxime en haar mams en paps opgehaald (na een kop koffie, inderdaad, en in mijn hand een thermosfles waar nog twee koppen inzaten...) om 'even' naar Groningen te zoeffen. Voor de voorlichtingsdag over Internationale Betrekkingen & Internationale Organisaties. TOP! Ik ben VERLIEFD op die studie! Dat is voor mij! Het combineert internationaal recht, politicologie, economie, management, bestuurskunde, taal...ALLES waar ik al eens naar gekeken heb, maar als enkele studie toch te saai vond, komt samen in deze studie. Ik ben verlieeeefd! :) Het jammere is dat hij op dit moment alleen wordt aangeboden in Groningen. En hoewel ik Groningen leuk vindt (het klikt! En het lijkt wel op Leiden ja, wat misschien het een en ander verklaart, omdat ik onderhand toch wel steeds meer van Leiden ben gaan houden...) is het toch te ver. Niet eens dat het ver van huis is, dat boeit me niet zo, maar het is zo ver van de Randstad. Even spontaan een middagje naar Haarlem zit er niet in, alles duurt 3 uur reizen. Het enige dat dichtbij zit is Duitsland, en of je daar nou zo blij van wordt...? Maar gelukkig is Leiden van plan het vanaf september 2011 aan te gaan bieden, en dat zou tof zijn... Dan heb je natuurlijk weer de vraag of het weer zo goed zal zijn als in Groningen, omdat het het eerste jaar daar is. Maarjaaa, eerst nog maar eens Een Dag Student in april, Groningen. Komt goeeeed :)

Zaterdag Cambridge, en ik stond versteld van hoe lekker het ging! Het was doodeng. Zat ik daar (weer met koffie ja..) in de auto, en ik stresste. Onwijs. Het ging niet echt goed. Vooral toen ik daar in die zaal zat - het waren allemaal volwassenen!!!!! Gelukkig begonnen we met lezen, wat meeviel (na 40 minuutjes klaar, terwijl je er anderhalf uur voor kreeg...) en toen schrijven, waarbij we (halleluja HALLELUJA!!!) een brief en artikel mochten schrijven, wat de makkelijkste teksten zijn, vind ik dan. Vervolgens Use Of English, achja, dat zal wel prima zijn gegaan....Luisteren was een stresspuntje, aangezien ik die oefencd van me totaaaaal niet gebruikt heb. Ai. Maar het viel mee! Beetje jammer dat ik alarmsignal als alarmsignal en niet alarm signal heb geschreven :(

Vervolgens een TOF avondje, niet erg veel slaap, een opruimzondagje, vandaag slaperig op school en PREsentatie. Prima. Lekker zumbaaa en nu beschouwing. Aiaiai. Maar zusje zit erg verleidelijk ANTM te kijken naast me, dus.......

Weetje wat het toffe van dit schooljaar is?
Ik ben nog geen één keer in een sleur geraakt! Zo depri als ik vorige winter was, zo snel en fijn en vrolijk is deze voorbij gegaan. Leuke mensen, leuke dingen, nieuwe ervaringen. Ruzie, ja, veel ruzie en gekut en gekloot, maar geen sleur. (nou, hehe, je haat het om thuis te zitten maar GODZIJDANK zit je niet in een sleur zeg! Nee, zo bedoel ik het ook niet natuurlijk)
Na het typen van deze blog moet mijn bureau leeggeruimd worden en moet ik M&O gaan leren. Leren, huiswerk. Goh, dat doe ik ook niet vaak meer zeg!

En ondertussen mis ik opa, André en Rika nogsteeds als een gek. Het komt en gaat, logisch. Soms overvalt het me, dan gaat het allemaal eventjes niet zo heel tof meer. Maar ik ben ongelofelijk benieuwd naar hoe het allemaal na de zomer zal zijn. Zuid-Afrika 2010, het werd eens tijd. En ja...een bezoekje aan het kerkhof gaat er ook bijzitten. Zal ik eens iets zeggen? Ik weet eerlijk gezegd niet of ik het wel...durf? Durf ja. Het is zo bizar allemaal, na de boodschap 'ze zijn er niet meer' is er niks meer geweest voor mij. Geen begrafenis, geen familie, nauwelijks condoleances, geen afsluiting. Toch gemist, die afsluiting. Vraag me af of ik die afsluiting van de zomer ga vinden... Of wil ik het wel afsluiten? Dat is ook weer zo'n vraag - nu is het nog bijna alsof er niks gebeurd is. Ja, er zijn slechte dagen waarop het ineens heel hard aankomt dat ze er niet meer zijn. Maar andere dagen kan ik me echt BIJNA indenken dat ze over een paar maanden gewoon weer klaarstaan om ons thuis te ontvangen. Dat Rika cadeaupakketjes op onze kussens heeft neergelegd, dat André een flesje wijn opentrekt en we allemaal buiten gaan zitten bij de barbecue. Dat de hondjes als een gek op en neer springen als we aanbellen, 's avonds laat, doodmoe van uren rijden. Rika die tekeer gaat over een of andere beslissing van een of ander persoon waar ze het niet mee eens was... Wist je dat ze bijna president van Zuid-Afrika was geworden? Zo raar om te bedenken hoe anders alles had kunnen zijn...
Afsluiting. Chill.

Ik hou niet van de herfst. Ik hou van storm, ik hou van open haardjes, ik hou van maillots, ik hou van koffie en thee en de pepernootjes en andere lekkernijen die Sinterklaas met zich meebrengt, maar verder hou ik niet van de herfst.
Ik wordt er depressief van en ik ga er onwijs veel van eten. Ik kom 's ochtends mijn bed niet uit, ik ga iedereen die ik mis tien keer zoveel missen, ik schuif alles voor me uit en heb het koud. En ik ga er zeurblogs van schrijven.
Het is vooral dat vorig jaar rond deze tijd ECHT een kuttijd was. Het ging niet zo heel denderend en ik kwam om in het werk (Peter Pan et al..) en ik zat tot aan m'n nek vol met tranen, heel de tijd, omdat ik mijn opa nog probeerde te verwerken (laat ik dan maar niet beginnen over januari, dat wil je allemaal niet weten eigenlijk). Dus nu komt dat hele sfeertje weer een beetje terug, en dat is niet goed, maar gevoelens wegstoppen is ook weer niet goed enzo. Dus nouja. Gelukkig wordt ik elke maandag sowieso weer vrolijk. En heb ik heel leuk werk. En hele lieve vrienden.

Eigenlijk is mijn leven zo slecht nog niet hè! Ik heb goede cijfers (stress ook, ja, maar mooie cijfers zonder al te veel moeite), ik doe PRE-University, heb daar een stel GEWELDIGE mensjes leren kennen, heb echt de aller allers beste vriendjes en vriendinnetjes die je je kunt wensen, heb een leuke baan, doe aan dansen, waar ik heel blij van wordt, schrijf columns, heb de wereld aan mijn voeten qua studeren, kan in het weekend lekker los gaan, heb meer boeken dan eigenlijk in mijn kamer passen, heb een computertje, een ipodje en een mobieltje, en had ik al gezegd dat ik een stel geweldige mensjes heb die ik altijd kan bereiken voor alles? En elke keer dat ik daaraan denk is de wereld ineens zo bar en boos niet meer.

Dus dat wordt mijn recept deze herfst/winter. Koffie en thee (nee, geen chocola meer, het is te gevaarlijk om dat als medicijn te gaan gebruiken in de herfst - kan zomaar omslaan in een verslaving), slofjes, muziekjes en veel vrienden. En niet teveel herinneringen. Komt goed. Komt goed! :)