Weer nieuwe koffie ontdekt.. ^^

Een lieve volgster maakte mij er van het weekend op attent dat het alweer anderhalve week geleden is dat ik heb geblogd. Ik, Renée Hunter, door mijzelf uitgeroepen tot blogverslaafd, heb de laatste tijd geen tijd/inspiratie meer??

Maar terwijl ik nu doodmoe ben (veel te kort, veel te vol weekend, tot veel te laat gewerkt en veel te slecht geslapen - ik haat maandagen) en hard aan het opletten ben bij Russische Taalkunde (laat ik dat ook eens een keertje gaan uitleggen! Weer een blogje erbij!) weet ik weer waar ik eens over zou kunnen schrijven.

Je raadt het nooit. Echt niet. Ik heb het er nooit over namelijk.
KOFFIE!

Vorige week heb ik weer lekker m'n portomonnee geleegd om het halve uurtje voor mijn college bij de Starbucks te zitten leren. Met megachocomel. Caramelchocomel. Heeeerluk! En de sfeer daar is super, met die heerlijke grote chille stoelen. Oh waaaaaarom woon ik niet in Amerika waar het minder duur is en je op elke hoek een Starbucksje hebt? Helaas is het echt te duur voor elke week (mijn regel; 1 keer per maand, en NIET meer!) dus ik moest op zoek naar iets anders om die drie kwartier mee te vullen.
Het FSW ben ik een beetje zat en de koffie daar is nou niet echt bepaald mijn favoriet. Als koffieverslaafde eis ik wel een beetje kwaliteit, uiteraard. Bagels & Beans is te ver, hoewel ik gek ben op de sfeer en de service daar. Ze zullen je er echt NOOIT uitgooien, zelfs al zit je er 2 uur huiswerk te maken met maar één cappo'tje! Maar helaas, net een tikkie te ver (en te koud om te lopen..) voor even snel voor college.
Dus ik bedacht om de Lebkov eventjes te gaan testen!

Het chille van de stationscafe's is dat er meer mensen in hun eentje zitten (ja, in m'n eentje, Maxime en Noortje moesten hard doorlopen naar hun college in het Lipsius). Iedereen zit een beetje te werken op een laptoppie, lezen, studeren, en dan is het niet echt een probleem om daar zelf met m'n Engels examentraining (daar moet ik ook nog over vertellen!) te gaan zitten.

Maar goed, Lebkov dus. Het is er lekker druk, altijd een goed teken, en als je er binnenkomt zie je meteen allerlei verschillende mensen zitten. Je wordt meteen geconfronteerd met een heerlijke kaart en lekker lage prijzen (wat het allemaal nog wat heerlijker maakt) en je wordt heul snel al geholpen aan de kassa. De sandwiches worden vers gemaakt, je ziet ze aan het werk, maar de gemaakte broodjes liggen in de vitrine te wachten, zodat je langer moet wachten op je verse koffie (jumjum!) dan op je verse broodje. De grote koffiezetapparaten staan in het midden van het café, en het is heel leuk om de barrista's aan het werk te zien. Druk bezig met stomende machines, die écht groot zijn, en waar heeeerlijke geuren vanaf komen.
Koffie klaar, broodje mee, plekje opzoeken. Aan de bar of één van de lekkere grote tafels. Zit je daar, Engels examentraining te maken, met je broodje en je koffie. Mijn oordeel? Top!

Ik ben voor de witte sandwich met carpaccio, tomatenmayonaise en rucola gegaan. Carpaccio vind ik sowieso heerlijk, de mayo was een gok. Mayo is niet zo mijn ding eerlijk gezegd, het gaat nog wel eens fout. Dit was wel te doen, volgende keer ander broodje (want een volgende keer komt er zeker!). Het broodje was best klein, trouwens, gewoon zo'n dubbele driehoekssandwich. Niks grote mega-lunch, het is gewoon een snel broodje.
Qua koffie ben ik voor de caramel cappuccino gegaan. Uiteraard. Caramel all the way! <3

Ik zeg - probeer het een keertje!

voulez-vous danser avec moi?

Neem twee gekke vrienden, gekke collega's en digestiefjes. Dan krijg je een Toffee Coffee (klinkt onschuldig toch?) en een koffie met amaretto. Ernaast, uiteraard. En een fristi-rietje.
Connect the dots!

Amaretto door een rietje is heerlijk en een groot succes, vooral in combinatie met een dansavond en de quickstep en jive. Maar ik moet zeggen dat ik wel echt dood was aan het eind van de avond..Heb in tijden niet zo hard gedanst.

Vandaag wedstrijd, heb m'n ogen uitgekeken! Wat een jurkjes, wat een pasjes! Voor ons zat er helaas geen volgende ronde in bij de ballroom, maar wel doorgedrongen tot de halve finale in de latin. Latin ligt mij meer, dat weet ik.
Wat zo'n dagje danswedstrijd me ook vooral heeft laten beseffen is dat ik volgend jaar wel echt echt door wil gaan, en met een echt leuke goede partner, die ook mee wil doen met wedstrijden. MAAR WIE??????? Ik moet iemand van een andere dansschool of een jongen uit het vierde jaar die mij wil assisteren, en dus een tweede neppartnertje erbij nemen. Wie wil dat nou?

Gezocht; jongeman die goed kan dansen, prettig is om naar te kijken, uitstraling heeft, waarbij de chemie met mij klopt, die volgend jaar in het vierde jaar danst, volgend jaar wel wedstrijden wil dansen en het niet erg vindt om mij te assisteren in mijn lessen. Als je hem gevonden hebt moet je dat alsjeblieft zo SNEL mogelijk melden!

Stel je eens voor...

Ik zat eens te denken hè.
Stel nou dat ik 's ochtends op tijd wakker zou kunnen worden. Stel nou dat ik dan meteen de douche in zou duiken, en dan meteen aan zou kleden (zonder het drama van 'wat zal ik aan doen????' - en dat dan een kwartier tot een half uur lang). Stel nou dat ik 's ochtends actief was, en dat ik niet eerst een kwartier nog aan mijn boek gekluisterd zou zitten, of dat ik niet nog even snel iets op internet zou doen, of dat mijn schoolboeken netjes op hun plek lagen zodat ik ze snel zou kunnen inpakken.
Ik zou zoooooveel tijd over hebben!
En stel nou dat dat allemaal zou lukken. En dat ik dus al die tijd over zou hebben. Wat zou ik dan allemaal doen?

Rustig ontbijten! Pannekoekjes of wafels en lekkere chocomel/koffie, waar ik rustig op kan wachten tot het afgekoeld is.
Scheren/haar steilen/zonder stress mijn lenzen in doen - man man man, ik zou er gewoon tijd voor hebben.
Met Max wandelen, en het niet steeds 'vergeten' door gebrek aan tijd.
Ik zou mijn bed opmaken.
Ik zou mijn kamer een beetje op kunnen ruimen, ik zou mijn kleren van de vorige dag opbergen.
Rustig kijken of er iets uitvalt die dag!
Op tijd weg, zodat ik niet moet racen, waardoor ik niet met kuthaar en een bezweet hoofd op school aankom.
Ik zou...tijd over hebben! Ik zou zelfs, mocht ik daar trek in hebben, naar de Ap kunnen fietsen om een ijskoffie te halen voor school!
Dat zou allemaal zomaar eens kunnen!

Stel je dat nou eens voor. Wow.

:)

Ongelooflijk wat een feestje voor je motivatie kan doen.
Ik ben weer blij, dag dag kutweek!, en heb hoop voor de toekomst - jaja, het gaat allemaal goed komen!

Vandaag geen lange blog over van alles wat er in mijn hoofdje rondwandelt - gewoon om het simpele feit dat er niks als een gek in mijn hoofdje aan het rondrennen is! Alles zit netjes op zijn plek, en ik weet wat ik ga doen. Ik ga de blogpost van Snugglemuffin even lezen/bekijken (tip tip tip!!), dan ga ik naar boven en terwijl ik lekkere leefkleding aandoe mijn koffie (ik heb het al MEER dan vaak genoeg gezegd, maar ik zeg het toch nog maar eens - W-O-N-D-E-R-S-P-U-L!!!) opdrink. Dan ga ik eindelijk de foto's op mijn muur weer goedplakken, mijn kamer opruimen, en alle andere to-do-lijstjes die ik in de loop van deze week heb opgesteld afwerken. Vandaag heb ik er zin in, want alles ziet er weer een beetje zonnig uit. (:

LA & LAU: Jullie feestje was super! Ik heb het heel erg naar mijn zin gehad, sorry sorry sorry voor alle troep, echt waar. <3

Tastoe

Ik moet even echt mijn hoofd leeggieten hier jongens. Bear with me.

Kijk, het zit zo. Iedereen die mij kent weet dat ik het druk heb. Maar dat vind ik niet erg! Dat vind ik fijn, ik vind het lekker om een dikke, volle, drukke agenda te hebben en veel dingen te doen. Ik heb er geen probleem mee, en natuurlijk, ik klaag er steen en been over soms, maar daar meen ik niks mee. Ik vind het juist fijn!

Maar ik zit echt heel erg te twijfelen over viool en orkest. Heeft het nog wel zin om door te gaan eigenlijk? Ik weet het even echt niet, want er is voor elke kant zoveel te zeggen! Ik wil niet stoppen. Echt niet. Vioolspelen is iets wat ik graag doe. Ik zal wel nooit een sterspeelster worden, dat weet ik en daar leg ik me volkomen bij neer. Dat hoeft ook niet van mij! Het is een hobby en dat is prima. Het is na 6 jaar onderhand echt deel van mij geworden, ik ben Renée en ik speel viool, en speel in het orkest. Dat kan ik niet zomaar wegwissen, en daar heb ik ook helemaal geen zin in! Maar de laatste tijd heb ik er zoveel moeite mee om af en toe een kwartiertje of twintig minuutjes oefentijd in mijn dag te proppen, dat het bijna altijd zo is dat ik maar één keer (soms twee) per week oefen. Dan kom je op de volgende (dure, laten we dat vooral niet vergeten) les, en ben je niks verder dan de vorige week! Dat heeft toch geen zin? Het voelt zo zonde, en bovendien is het ontzettend frustrerend, want zo kom ik niet vooruit. Ik zou veel beter zijn en ook echt vorderen, als ik maar zou kunnen oefenen. Maar als dat niet lukt, dan moet ik dus concluderen dat ik het te druk heb.

Maar dat wil ik helemaal niet toegeven! Ik vind het fijn om mezelf als SuperWoman te kunnen zien - ik kan veel aan (dat is echt zo) en zeg bij heel veel 'ach, dat doe ik ook nog wel even'. Zo ook met viool, ik blijf erbij dat het eigenlijk mijn eigen schuld is, ik moet gewoon iets beter mijn best doen om tijd te vinden. Niet tijd maken. Tijd maken gaat niet meer, ik ben op het punt gekomen dat ik geen extra tijd meer kan maken, maar de tijd die ik heb moet ik gewoon efficienter gebruiken, simple as that. Er zijn geen uurtjes tv-kijken of nutteloos op internet ronddolen die ik weg kan strepen voor oefenen, want die heb ik niet meer. Goed idee voor op een feestje, als je niks meer weet te vertellen - begin erover dat je misschien één of twee uur per week tv kijkt. Gegarandeerd grote shock! En ja, het is echt waar, ik kijk écht maar één of twee uur per week tv. Snap je nu dat ik geen tijd meer kan maken? Ik moet het vinden....Als je een beetje snapt wat ik bedoel.

Toch moet ik hier gewoon even echt heel praktisch naar kijken denk ik. Trek ik het wel om door te gaan? Kan ik het fysiek/emotioneel aan? Ik ben een week lang echt heel ziek geweest voor de vakantie, wat een behoorlijke wake-up call was. Ik ben nooit meer dan twee daagjes ziek, en nooit ZO ontzettend ziek. Mijn moeder zei het al, en hoewel ik het keihard ontken en gewoon vrolijk doorga alsof alles pais en vree is, denk ik steeds meer dat ze misschien wel een beetje gelijk heeft..? Vooral nadat mijn vioolleraar vandaag voor de zoveelste keer weer heeft gezegd dat ik er gestresst/moe (ik weet niet meer precies welke het was, maar het kwam op hetzelfde neer) uitzag. Bedankt zeg! Vind je het gek, als ik aan het eind van een lange dag, om 8 uur nog een vioolles (met hoge concentratie vereisten!) moet gaan volgen?
Dus dan denk ik...is het wel slim om door te gaan?

Maar dan denk ik weer....WHATEVER, ik wil niet stoppen. Zonde, ook, dan speel je 6 jaar lang, en dan stop je ineens!
Hoewel dat natuurlijk helemaal nergens een argument voor is.

Confusion all around, zoals je merkt. Gosh.
En ik ga maar eens tandjes poetsen, morgen drie proefwerken en 7 uur, jippieeee. Koffiedag, ik voel het!