Zin in leren? Huh?

Het is bijna half 9 en ik vind het een mooie tijd om koffie te halen en me in mijn boeken te werpen. En het gekke is, ik heb ineens weer zín (ja jongens, zin om m'n neus diep in studieboeken te steken, je leest het goed) omdat er schot in de zaak zit en omdat ik hoofdstuk 6 en 11 van wiskunde weer snap en omdat Eenmanszaak 1 simpel is en omdat m'n hele geschiedenissamenvatting af is en omdat... ik weet niet, omdat ik kleine geluksmomentjes in de middag heb. Panini'tje eten met Dennis. Een opgeruimde kamer hebben. Ein-de-lijk een Blackberry-hoesje hebben. Even knuffelen met m'n hondje (en dan proberen z'n ribben en ruggengraat te negeren, want Max heeft kanker en hij valt af en hij is zielig en ja, we gaan hem ergens in de nabije toekomst in moeten laten slapen... en dat is KUT want hij is nog zo lief!). Een kopje Kashmir Valley Tea drinken. Een mooie tas van de H&M bestellen (zie plaatje!). Notulen van PolderCo-vergaderingen van een jaar terug lezen, en STUK gaan om de citaten. Even rust nemen tussendoor, en het komt allemaal goed (:

Overigens valt het me op dat ik heel vaak heel veel onzin lul hier. Ik zal proberen wat nuttigere posts te posten. 'Oh wat ben ik gelukkig met de kleine dingetjes in het leven' of 'oooooh wat ben ik chagrijnig ik wil WEG' hebben we nou wel vaak genoeg gelezen. Agreed?

Argh ik voel stress opkomen en dat vind ik doodeng. Ik vind mijn SE's volgende week doodeng. Ik vind WISKUNDE doodeng! Ik vind de opkomende bestuursshit doodeng. Ik vind het weer moeten werken doodeng. Ik ben heel bang te falen en te verdrinken in alles en dát vind ik doodeng, want dat heb ik anders niet! KUT

tweeduizendelluf

Ik begin het nieuwe jaar goed met een dagje.... géén school!

Eerste drie uur vrij, kwartier na het begin van het 4e weg voor PRE... Dan blijven we maar thuis - kamer opruimen, Zoo Tycoon installeren (kreeg ineens zo'n bevlieging... Ik vraag me serieus af hoe slim dat is.. Maar dat zien we wel) en wiskunde leren. Ik ben zo goed bezig joh. En geschiedenis uittypen.

Oud en Nieuw was weer super, met m'n allerliefste vriendinnetjes en m'n allerliefste vriendje en leuke mensen en leuke spellen en gelach en vuurwerk en alles... Zucht (:

Goede voornemens zijn er ook weer uiteraard! Gezond eten en sporten en dingen beter inplannen en dat soort dingen... Maar vooral gekeken naar de mooie dingen die 2011 ons gaat brengen...

♥ De tweede helft van een fantastisch Bestuurtje 4 jaar

♥ Een geweldig Polderkamp!

♥ Albufeira met de allerliefste meisjes

♥ ROME MET HET ALLERLIEFSTE JONGETJE!!

♥ IBIO

♥ Groningen

♥ Slagen

♥ ZOMER!

Want zodra Oud en Nieuw geweest is kun je weer lekker naar de zomer toe gaan leven en ik moet zeggen dat ik daar behoorlijk behoefte aan heb! Dan

krijg je namelijk dit soort taferelen.. En daar hou ik wel van zegmaar (:

unox voor de echte helden!

♥

ik HOU van mijn familie.

ik HOU van mijn grote, brede, sterke neven, die je bij het minste of geringste tackelen (en die ik niet terug kan pakken, ze zijn van STAAL gemaakt!!).

ik HOU van mijn kleine nichtjes, die het uitgillen als ze een justin bieber-cd onder de kerstboom vinden, de hele dag 'tsaminamina-eh-eh' zingen en om de 5 minuten vragen of ze naar waka waka mogen luisteren op m'n ipod.

ik HOU van mijn nicht en haar man, die echt níet normaal leuk zijn samen.

ik HOU van mijn tante leila, die zo'n schat is, die zo'n fantastisch huishouden runt, die haar kinderen zo fantastisch heeft opgevoed, die zó fantastisch kan koken!

ik HOU van mijn favy cousy barend, die dezelfde boeken leest als ik, waarmee ik hele gesprekken in slechts film quotes kan voeren, die ik snap en die mij snapt.

ik HOU van mijn oma, die zó grappig is en lief en optimistisch en sterk en gewoon super om mee om te gaan.

ik HOU van mijn oom jan, die te grappig is en lang en slim.

ik HOU van mijn oom stefan, die zo goed is met kinderen, die gewoon keihard losgaat op justin bieber of selena gomez, omdat z'n dochtertjes niets anders willen luisteren in de auto.

ik HOU van mijn tantes, die met z'n allen zo'n typische lach hebben dat je niet anders kan dan meelachen.

ik HOU van mijn lieve nichtje mini, die fantastisch kookt, die onwijs grappig is, die zo lekker d'r zélf is, die echt een schat is en waar ik zo zo zó veel van hou!

ik hou zooooo veel van ze, en de afgelopen week in oostenrijk was fantastisch. een week is veel te kort, en het afscheid was lastig. vervelend dat we ze pas over minstens een jaar zullen zien. vervelend dat je toch merkt dat je je neven niet zo goed kent als je zou willen, omdat je het moet doen met the occasional christmas.

maar dan weer - hoe gezegend zijn we niet dat we zoveel van elkaar houden. dat we de mogelijkheid hebben om kerst samen door te brengen. dat er geen vervelende familieruzies zijn, dat we samen wíllen zijn. dat we zo op elkaar lijken, dat we zulke dingen delen.

ik HOU van mijn familie, ik HOU van kerst, ik ben GEK op kerst met mijn familie :)

Grunninge!

Dat spannende concept dat 'mijn toekomst' heet krijgt steeds meer reële invulling. En hoewel dat aan de ene kant heel geruststellend is (halleluja, ik dans niet meer rechstreeks op een zwart onzeker gat af!) is het ook doodeng... Want tja, het gaat dus wel mooi allemaal drástisch veranderen, en er zullen ook écht wel wat minder leuke stukjes toekomst tussen zitten...

Dit alles naar aanleiding van mijn uitstapje naar het mooie Grunninge! Dat eiland in het noorden van ons land, waar het voelbaar een aantal graden kouder is dan hier tussen de Bollies. Waar de studenten erom bekend staan dat ze aanzienlijk meer zupen dan in de rest van het land (true story!). Daar waar elke vrijdag een massale exodus naar Nederland is en het dus zeker niet onnodig is om een half uur voor vertrek alvast in de trein te gaan zitten, zodat je maar een zitplaatsje kunt bemachtigen en niet tot Zwolle op je tas mag zitten. Daar waar elk huis een verkleedkist heeft voor alle hilarische verkleedfeesten - in één week als koe, indiaan, legerchick én American Footballer verkleed gaan is niks bijzonders. En daar waar ze IBIO hebben.

Het begon met een chille treinreis met m'n Grunninge-mattie Max. Diepe gesprekken, vreetbuien en voor de vorm wat nuttige schoolzooi op schoot, 3 uur lang. Door de ijzige kou en over de onbegaanbare stoep (ik meen het serieus - je kunt veel beter midden op straat lopen) naar het Albertushuis waar we onze gastvrouw Naomi, tweedejaars IBIO, ontmoeten. Supermooie kamer overigens, 20-22 m2, wat niet niks is, met gróót bureau, gróót tweepersoonsbed, twee gróte kasten en nog ruimte over voor twee logees en eettafel. Uren en uren kletsen en vragen en lullen en lachen. Boodschapjes doen in de AH (op z'n studentsch lekker zunigjes uiteraard) en het huisgerecht eten... Anandi ovenschotel (hoe ze op die naam komen is me een raadsel - hen overigens zelf ook) bestaande uit gehakt met Fajita-kruidenmix, nacho's, andijvie (jazeker), maïs, crème fraîche en geraspte kaas. JUM! Heeeerlijk en snel en makkelijk en JUM! Wijntje erbij en kletsen kletsen kletsen maar. Op naar de Kokomo (na het zoeken naar Grunninge-mattie #2, Nicole, die bij achternicht Claudia logeerde, die boven de hoeren woont - snap je het nog?) en feesten feesten feesten! Studenten in alle soorten en maten gezien, kroegjes en barretjes en danstenten ook. De Kroeg nog even bezocht, gezellige boel met Albertanen in indianenoutfit, ook leuk. Vrijdag vroeg op voor hoorcollege Politics and Society (arm vrouwtje d'r Engels was ook niet alles - het is feasible, niet fezzible, en characterized - met een K dus - en niet tjaraktaraaizd..), daarna de trein weer pakken (mét kerstkransjes en foccaccia mozzarella, jummm ♥) tussen alle studenten met accenten uit het hele land.

MOOI weekend en het is nu zeker waar ik volgend jaar te vinden ben. Wel eng hoor. Want hoe ga je die studentenvetjes tegen? Hoe ga je eten als je nog maar 12 euro voor de rest van de maand (= 3 weken) hebt? En wil je disputen of niet? En je moet ook een kamer hebben... En overdrijven ze als ze zeggen dat veel relaties van vóór Groningen het niet redden? Slik slik..

Máár. Jongens, het wordt mooi! :D Logeerpartijtjes reserveren kan nu al, dus plan je weekendje Groningen maar alvast in :)

★ Get excited about the little things that make you happy!

Dit is puntje 8 in Jacque's lijst van 11 ways to be more positive. Deed me meteen aan mijn pepernotenobsessie denken!

Al ongeveer sinds er weer pepernoten in de winkel zijn (en dat is, schandalig maar waar, al vanaf september wanneer de zon nog schijnt en niemand ook maar dénkt aan Sinterklaas) zucht ik minstens om de dag 'Ooooh ik heb trek in pepernoten'. En nu is het OpenDagenSeizoen weer begonnen, en hiephiephoeraaa, die mensen zijn slim en zetten snoep bij hun stands om mogelijke toekomstige studentjes te lokken! Nou is het redelijk grappig om met mij over zo'n informatiemarkt te wandelen... Zodra ik zo'n bakje bruin genot zie liggen roep ik met m'n allerhoogste kleinekinderstemmetje 'PEPERNOTEN!!!' en moet vriendlief me bijna hardhandig meesleuren om ervoor te zorgen dat ik niet meteen die hele bak ontvoer.

Oké, nee, dat is misschien een beetje overdreven, but I guess I've made my point. Ik hou van pepernoten. Ik ben er lichtelijk geobsedeerd mee en ik word er onwijs gelukkig van! En dat is het punt dat Jacque probeert te maken in d'r blog - haal het kind in je naar boven en geniet lekker van die kleine dingetjes. Word er helemaal blij en opgewonden en springerig van en herken dat het je leven zo veel leuker maakt als je het kunt waarderen. (wijs hè? Jeutje, en dat op de zondag morgen).

Zo zie je maar weer - pepernoten zijn fantastisch! Niet alleen zijn ze lekker maar ze maken ook mijn leven nog eens zo veel beter en positiever en mooier! Wow!

sloopie

SLOPEND maar fantastisch, mijn weekend..

Half 6 op, Groningen, slapen in *zijn* armen in de trein (smeltmomentje), BurgerKingpatatties om half 11 's ochtends (want voor je gevoel is het een uur of 1, als je om 6 uur 's ochtends ontbijt..), in Qbuzzen rijden, door het mooie Academiegebouw wandelen, pepernoten scoren op de stands, gesprekje met studentendecaan en met een tevreden gevoel weer terug. Chocoladepepernoten in de trein, met een heel professioneel gevoel naar de KvK in Leiden (doe je ook niet elke dag!), RACEN naar dat leuke restaurant van me (liefde voor m'n persoonlijke scooterguy, zonder hem was ik sowieso te laat gekomen ^^), m'n baas wel 19234098348209 keer willen wurgen (toch maar niet gedaan, is ook weer zo wat weet je), lekker gegeten en toch maar nog naar 't Vierkant, ondanks dichtvallende oogjes. Flirtpogingen van 6 negers overleefd, drankjes gedaan met de meiden, gelachen, gedanst.. Portomonnee bijna kwijtgeraakt, mobiel weer 23904823 keer laten vallen, veilig thuisgekomen en rond half 3 toch écht m'n bed ingedoken..

Heerlijk gedouchd, Grey's marathon in het grote bed, cadeautjes shoppen met die coole Ei-vriend van me, dansen (BAH ik HOU niet van de PASSO, hij LUKT niet en ik vind het NIET LEUK! zo.) omkleden racen en naar Sassem. Diepe gesprekken over seks, stripteases en het wel of niet doorschijnen van m'n bikini. Een fles rode wijn, en de fiets naar Noordwijkerhout. Via de spoorwegovergang. Afgesloten. Via Voorhout. Afgesloten. Omgereden. Noordwijk. Regen, koud en een uur later - BEETHOVENWEG 19 voor een POOLPARTY van m'n allerliefst overbuurjongen JUT!!! Heeft ie toch ff goed gefixt. Sauna, jacuzzi, zwembad (koud na zo'n sauna!!), zelfs aparte jongens- en meidenkleedkamers, DJ, hoofdpijnwijn en Schultenbräu - ik hou van die kerel. Slingerend op de fiets terug.

Wakker worden in *zijn* armen (best night's sleep i've ever had!), fruitsap in bed (geknoeid natuurlijk), lekkerruikende shampoo, lunchen met patatties en nuggies bij de Mac (als we dan toch ongezond bezig zijn..). Voetballetje meegegückt, naar huis gesleept vanwege fiets die niet meer fietst - gehandicapt gevoel ten top. Warmste kleren ooit aangedaan en naar verjaardagje. Taart, zoute stokjes, chippies, cola en appelsap. Gezellige mensen, diepe gesprekken, het nieuwe huis bezichtigd, avondeten, in slaap vallen op de bank terwijl er om je heen over belasting en scootmobiels wordt gediscussieerd. Thuis nog een uurtje huiswerk en om half 10 ALS EEN BLOK IN SLAAP GEVALLEN. Heerlijk :)

bye bye Sombeek, hello Steures!

Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen... Maar Steures komt terug, HALLELUJA!

Die aardige latijndocent die ons alsmaar de grond in boort en SO's van 70 minuten opgeeft en niks uitlegt en zichzelf fantastisch vindt en nooit naar ons luistert... Die gaat lekker andere klassen lesgeven. Arme kinders, maar fair is fair - zij hoeven geen examen te doen aan het eind van het jaar. Wij wél.

Overigens zijn sommige mensen zó doorzichtig dat het gewoon lachwekkend is, denken ze nou echt dat niemand ze doorheeft? Kan er wel om lachen.

In petto deze week...

- sireneborreltje met die coole eerstejaars

- PWS'en - naar m'n oude basisschool om met de docenten daar te overleggen (cijferlijstje mee?)

- arbeiten voor Rome- en Albufeira-centjes

- met gymnasium naar A'dam...moet ook gebeuren

- POOLPARTY in NOORDWIJK van die leukste BUURJONGEN!

Rome 2011!!

Hotel geboekt!! Van 1 t/m 7 juli 2011 vertoef ik met de allerliefste jongen van ALLES in Hotel Sonya in Rome, Via Viminale (jazeker, dezelfde Viminale als dat vreselijke restaurant waar we elke avond op Romereis onze maaltijd haalden!). Een week lang in de mooiste stad rondwandelen, herinneringen ophalen, nieuwe herinneringen maken, heerlijk eten, heerlijk met z'n tweetjes, heerlijk in de warmte... Ik kan niet wachten!

Nu is het tijd om centjes te gaan verdienen voor dit tripje. Én Albufeira kost ook niks natuurlijk. Wordt een jaartje spaarzaam leven, maar IK GA WEL MOOI VAN DE ZOMER NAAR ROME!! ♥♥♥♥♥♥♥

Leiden beoordeeld op boodschappenkarretjesvriendelijkheid: 1

Oh damn, ik wist dat de dropjes een slecht idee waren. Ik kan er echt nooit mee ophouden, het is echt vreselijk, drop eten kan ik niet!

In my defense though, ik had er wel echt behoefte aan toen ik eindelijk zwetend en stinkend en met ruim 500 euro aan zware textiel in twee loodzware dozen in een ratelend winkelwagentje op sleeptouw voor dat Academiegebouw stond hoor! Met een karretje van Super de Boer door Leiden crossen is geen aanrader. Toegegeven, het heeft me onwijs gered (die twee dozen had ik nevernooitniet kunnen tillen!) maar het maakt zo'n pokkenherrie en serieus héél Leiden loopt in een helling, als het niet richting een terrasje is, dan wel richting een gracht, allebei niet echt plekken waar ik op af zou willen racen met zo'n kar. Bovendien zou het me niet zo heel erg hebben geboeid, was het niet dat ik ook écht letterlijk heel Leiden (okee misschien half Leiden dan) heb afgereden met dat ding!

Eerst van de Super naar Joor It, Rapenburg. Toen van Joor It terug langs de Super, dwars door het station heen (waar ik volgens mij een oudcollega zag die me raar aankeek, en geef hem eens ongelijk), voorbij het station en hélemaal naar het FSW. Daar die twee dozen één voor één de trappen opgetild, vervolgens de trappen áf het souterrain in. Alwaar ik tot de conclusie kwam dat ik toch écht geen nerdjes uit 5vwo rond zag hupsen. En ik moest toch écht die truien aan ze kwijt. Shit. Marieke bellen, 'oh, ja, ze zitten in het Academiegebouw'. WHUT?! Dat is verdomme om de hoek van de Joor It! Dozen weer één voor één het souterrain uitgetild, één voor één naar m'n karretje getild, achter m'n karretje gaan staan en weer he-le-maal terug, dwars door het station, voorbij de Super de Boer, richting Joor It en verder het Rapenburg af. Ratelderatelderatel. Gaat d'r ook nog eens een enge man aan me vragen of 'ie me mag helpen, tegen betaling uiteraard - rukt al bijna die kar uit m'n handen voordat 'ie ook maar z'n vraag heeft afgemaakt...Eh, nee, donder anders ff lekker op ofzo??

Tegen de tijd dat ik eindelijk voor dat Academiegebouw stond (voel me wel zwaar genaaid trouwens hoor, wij moesten vorig jaar gewoon ons eerste blok in die vreselijke kelder van het FSW uitzitten, krijgen ze dit jaar ineens het prestigieuze Academiegebouw!) was ik moe en chagrijnig. Blijkbaar ben ik blog/twitter-buddy Lisa nog tegengekomen, maar had het te druk met het rechthouden van m'n karretje - bijna dat leuke bord van 'de appeltaart kwam om ... uit de oven' van de Bruine Boon omgereden overigens - om haar te zien. Toen kwam ik ook nog eens tot de vreselijke ontdekking dat het Academiegebouw, mooi en oud als het is, geen koffieautomaat had! Mijn hele dag stortte in! Geen koffie?!?

Dus jullie snappen wel dat toen die held van een Bart ook opdaagde, ik hem wel móést smeken om even een zakje drop voor me te halen. Ik kon niet anders. Het moest.

Baal er nu alleen wel een beetje van. Wie wil me dus verlossen van een nog driekwartvolle doos zoute drop? :)

j'aime paris

Bloedchagrijnig zit ik vanavond thuis, de eerste zaterdagavond in TIJDEN dat er niks gepland staat. Duik zo met wat boeken (ja, meervoud inderdaad) m'n bedje in en het overvalt me weer hoe erg ik op zulke momenten wel niet een laptopje zou willen!

Ik wilde alleen wel nog eventjes dit met jullie delen. De blog van Valentine, Parisienne, fotogeniek en vrolijkmakend! Ik vind haar foto's altijd zo leuk om te zien, krijg er altijd een fijn Parijs' gevoel van. Weet niet wat het is, als je zegt 'ik wil later in een Frans appartementje gaan wonen' krijg ik daar een kriegel gevoel bij, dat lijkt me nou écht tien keer niks, maar als ik een aanbod zou krijgen om in een Parijs' appartementje te gaan wonen zou ik meteen overeind springen en de Thalys pakken! Parijs geeft me een lekker gevoel, Parijs is Parijs, dat is gewoon zo, et nous aimons Paris, wij allemaal, kun je niks aan doen.

byebye Steures, hello Sombeek! (tot 'please come back Steures!!!!' aan toe...)

Wie weet herinneren jullie je nog wel een aantal dramatische, wanhopige, sneue posts die yours truly vorig jaar over ene Steures postte. En wie kent er niet het beruchte 'Steures bracht Renée tot tranen'-verhaal? De keren dat er uit het niets werd geschreeuwd zijn ontelbaar, net als de keren dat meneer met een schijnheilige kop heel civiel 'ha Renée!' durfde te zeggen.

Klinkt bekend, niet waar?

Nou, ik zal je eens wat vertellen. Ik heb iemand gevonden die ik zelfs, als het mogelijk is, nóg minder mag dan mijnheer Désiré Steures (stiekem voel ik nu vanbinnen diepe voldoening om hem zo Désiré te noemen.. LEKKER VOOR JE, met je meidennaam!). Hij heet, wait for it.... Meneer Sombeek. Tralalaaaaa, meneer Sombeek meneer Sombeek, of laten we lekker cliché zeggen 'Stombeek'. Meneer wandelt gewoon weg terwijl je aan het praten bent. Heel civiel. Heel beleefd. Maar meneer heeft niet eens het fatsoen om even te luisteren. Bovendien vindt meneer zichzelf erg zielig. Hij is immers al 'ruim over de 65', en wordt 'hartstikke moe van jullie drukte!'. Nou sorry hoor. Ga lekker van je pensioen genieten ofzo! Maar ga ons niet zo pesten. Zijn we niet van gediend. Bij voorbaat dank!!

kapperfobie overwonnen?? i hope so!

Ik moet stiekem altijd wel een beetje lachen als mensen het hebben over hoe eng ze de tandarts wel niet vinden. Het is wel sneu enzo, en natuurlijk support ik vriendinnen die tweeten over hun tandartskriebels, ik bedoel, het is voor hen ook niet fijn. Maar jongens, de tandarts maakt tenminste geen fouten. Of geen fouten waar je echt mee zit. Over het algemeen. De ortho, nog zo'n drama-geval, ook niet. Van hem kan ik overigens nog goed snappen waarom je bang voor hem bent, ik keek ook niet bepaald uit naar mijn maandelijkse bezoekjes (altijd zo gezellig, altijd minstens anderhalf uur, en áltijd kreeg ik die TRUT te pakken die uit d'r bek stonk - mag jij dan met je open mond onder gaan liggen, ultra chill - of die DOOS die gewoon nog niet d'r ortho-diploma had volgens mij, m'n nichtje, dochter van een orthodontist, kan nog beter een beugeldraadje eruit trekken dan zij!), want hij doet je gewoon pijn.

Maar ik meen het heel serieus als ik zeg dat ik vind dat kapperangst nog wel de ergste is. Want als de kapper ook maar íets fout doet, als is het ook maar een centimetertje teveel ervanaf, dan loop jij met een BAALkop rond, minstens twee weken. Ik kom er dan ook eerlijk voor uit dat ik aan een zware vorm van kapperfobie lijd, al ruim 5 jaar, serieus. Het is het altijd nét niet helemaal, maar heeft je wel mooi ruim 20 euro gekost, en dan moet je er toch maar wat van zien te maken, maar je hebt geen zin om naar de kapper te gaan omdat ze het tóch weer verpest dus stel je het maar uit en wanneer je uiteindelijk gaat heb je dooie punten van hier tot Tokio en dan moet er weer facking veel af en in plaats van dan je model aan te geven geef je alleen aan 'puntjes eraf puntjes eraf!' en dan haalt ze er natuurlijk weer veel te veel vanaf én zit het model kut en die domme dozen kijken ook niet naar wat je zou staan of luisteren naar wat je wil ofzo en het is gewoon STOM.

Zo.

Hebben we dat ook even gezegd.

Ik moet er wel meteen bijzeggen dat ik vandaag gewoon met een blíj gevoel terugkwam van de kapper! Flink stuk ervanaf, krullies springen er weer een beetje in, het voelt lichter, het is niet één zo'n bós, het is gewoon leuk! Het heeft ook ruim twee keer zo veel als normaal gekost, maar ach, voor zo'n lekker gevoel (en zo'n lekkere cappuccino!♥) heb ik dat wel vaker over!

leuk, zo'n modeshow

Hai, ik ben Renée en ik ben een propje.

Bij deze verzoek ik u vriendelijk mij en mijn heupen, billen, korte dikke bovenbenen en buik met rust te laten met uw achterlijke kleren voor dunne lange rietstengels. Ik hoef ze niet, die kleren hoeven mij niet! Bij voorbaat dank.

valt best mee allemaal

Zo, zijn we daar ook weer doorheen.
De eerste fietstocht naar school - meteen door de wind en de regen. De eerst wandeling op die welbekende trappen - meteen helemaal naar de derde. Het eerste weerzien van klasgenootjes - meteen met blauwe ogen, lichte hersenschuddingen en ontstekingen. Ach, het is ook niet makkelijk om weer naar school te moeten.

Toch viel het 100% mee. Of anders minstens 70%. De roosters zijn te doen - elke dag 1e uur vrij, twee dagen zelfs 1e twee. Docenten zijn prima, driewerf halleluja dat we nu zeker weten dat we geen Steur hebben voor Latijn. En hoewel de vakantie hard is geweest op een aantal mensjes leven alle klasgenoten nog wel. Bovendien is de eerste mail met PRE-data alweer de deur uit, dus kan ik weer uitkijken naar heel wat dagen dat ik lekker níét naar school hoef. Dat heb je dan weer niet in de vakantie!
Ja, het valt best mee, en zelfs het zonnetje is gaan schijnen!

Schooljaar 2010/2011, het allerlaatste jaartje Fio. Even knallen, en dan duiken we het grotemensenleven in :)

niet te geloven dat ik dit nog niet gepost heb

Toen vriendlief donderdag over iemand zei dat het een 'oudgeworden Reinout' was, moest ik hard lachen. Die leert snel! Dat hij 'mijn' begrippen zo overneemt en zo casual in het rond kan strooien, vind ik leuk! Dit staat dan even los van het feit dat het een tikkie gay is om als jongen Reinout-opmerkingen te maken; bovendien was het meer een grapje.

Het zette me wel aan het denken, want ik bedacht me dat ik hier nog niet heb uitgelegd wat een Reinout nou precies is. En dat terwijl Reinouts ongelofelijk belangrijk zijn in het leven van elk meisje! Eigenlijk weet ieder meisje al wat haar Reinout is. Ze weet alleen niet dat hij zo heet.

Reinout, namelijk, is dé perfecte jongen. Reinout is precies wat je nodig hebt, hij ziet eruit zoals jij wil dat hij eruit ziet, hij beoefent de sport die je voor jongens aantrekkelijk vindt, maar het belangrijkste - Reinout kan elke willekeurige vorm aannemen!

De klassieke Reinout is de kak-Reinout. Halflang haar, polo's, rijke paps, dure auto, goede manieren, zeilen en golf. En met het talent dat hij zelfs het meest kieskeurige meisje weet te overtuigen van zijn aantrekkingskracht!
Gelukkig valt niet iedereen op dit type Reinout en gaan de varianten ein-de-loos door! Zo heb je de surf-Reinout, de chubby-Reinout, de atletische-Reinout en de gitarist-Reinout. Om er maar een paar te noemen.

Voor meer informatie over Reinouts kun je hier verder lezen.
Wie is jóúw Reinout?

allawêreld!

Het gebeurde ongeveer een week geleden.

De familie Hunter zat 's avonds laat (en dan bedoel ik ook écht laat) in de Spur, te wachten op hun eten. Mamma, Pappa, Oma, Renée, Elizabeth en William. De lange rit vanuit Ladysmith (6 uur vanwege dat eeuwige Afrikaanse gefix aan de wegen) was net achter de rug en met knorrende magen hadden ze zich op de plakkerige banken laten ploffen. Dat het 10 uur was en allang te laat voor avondeten boeide ze niks, ze hadden honger!

Diepe gesprekken vonden plaats, onder andere over de tattoo's van David Beckham en de Engelse naam van Wit-Rusland ('Boulahrouz, toch?', aldus Elizabeth). William, die het toch al zwaar heeft met twee oudere zussen, mengde zich in het gesprek en ROETSJ, daar ging de stem!
Zussen en moeder keken elkaar verrukt aan - hij heeft de baard in de keel! Aaah, wat schattig! (lees dit met in je achterhoofd een hele hoge stem van verrukte, schattigvindende meiden. Je weet wel hoe dat klinkt) En arme William wilde met dieprode wangen wegduiken onder de tafel..

In de week die volgde is het verscheidene keren gebeurt dat de stem van broertjelief ietwat uitschoot, en elke keer is het de moeder en zussen gelukt te lachen, en uit te roepen hoe leuk ze dit wel niet vonden.

Arme William. Ik heb echt medelijden met hem. Hij heeft het echt zwaar met ons. Eerst zeuren we constant dat hij z'n haar moet knippen. Dan legt Elizabeth hét kappersbezoek op foto vast (zie het dametje d'r Hyves voor beeldmateriaal) en haalt Renée er heul veel plezier uit om de eerste knip zelf uit te mogen voeren. Vervolgens gaat er geen half uur voorbij zonder dat één of ander vrouwelijk familielid (tante/oma/moeder/zus/peettante - take your pick) zegt hoe móói hij er nu wel niet uitziet, of dat een mannelijk familielid lachend vraagt waar zijn haar gebleven is. Iedereen zucht diep wanneer hij vraagt of hij even naar een CD-winkel mag, terwijl hij er van hem verwacht wordt dat hij úúúren met de meiden door kledingwinkels loopt, en tenslotte kan hij niet eens rustig de baard in de keel krijgen zonder dat erop gereageerd wordt! Arme William!

de wonderen zijn de wereld nog niet uit

Op zo'n nuttige dag als deze leek het me wel leuk om weer eens wat van me te laten horen, hier, op dit digitale uitlaatklepje van me. Ik heb geen computer op dit moment, wat me wel bevalt eerlijk gezegd, dan doe ik nog eens wat nuttigs. De hele kamer is opgeruimd en uitgeruimd en ik geloof niet dat mijn bureau OOIT zo leeg is geweest! Nou moet het nog zo blijven.
En weetje, ik had nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar ik ben Twitter irritant gaan vinden! Een maand in Zuid-Afrika doet veel met een mens, en ik erger me steeds meer aan dat knipperende rode lampje. Nee, ik wil niet nu weten wat jullie aan het doen zijn! Dus die mobiel blijft lekker ergens in een hoekje liggen terwijl ik verder ga met nuttige dingen. Het is een wonder, en ik denk dat weinig mensen dit zullen geloven, maar mijn BlackBerry en ik zijn niet meer onafscheidelijk, totaal niet juist! Zo'n maand waarin je hem eigenlijk niet kan gebruiken is dé perfecte afkickmethode!
Ongelofelijk maar waar.

Een kleine, korte, noodzakelijke update:
Ik ben verliefd :)

Zo. Weten jullie dat ook weer.